ากเมืองห้ามพูดกับผู้อื่น และห้ามทำอะไรนอกแผน!”คุณชายซ่งพูดไม่ออก ดวงตาแดงก่ำ พูดได้เพียง “ขอโทษ……”หลินถิงลากมือสาวงามซ่งวิ่งไปข้างหน้า “หยุดพูดเถอะ ข้างหน้ามีม้ารอเราอยู่!”โชคดีที่หลินถิงชอบเดินเตร่ไปทั่ว รู้ดีว่าไม่ไกลจากประตูเมืองมีเส้นทางลับเส้นหนึ่ง เส้นทางนี้ไม่มีใครรู้ เพราะเป็นเส้นทางที่นางเดินสำรวจด้วยตนเองจนพบ และมันสามารถพาไปยังท่าเรือได้ หากไปถึงที่นั่น พวกเขาก็ปลอดภัยแล้วบนป้อมเหนือประตูเมือง เหลียงอ๋องกำคันศรไว้ มองพวกเขาจากเบื้องบนด้วยแววตาเย็นชา เขายกธนูเล็งเป้า“ท่านต้วน ได้ยินมาว่าท่านยิงธนูแม่นยำนัก เรามาประลองกันสักหน่อยดีหรือไม่? ท่านยิงหญิงนางหนึ่งในชุดกระโปรงฟ้า ส่วนข้าจะยิงหญิงในชุดม่วง”ต้วนหลิงรับธนูจากคนสนิทของอ๋อง “ข้าน้อยรับคำบัญชาพะยะค่ะ”ธนูสองคัน เล็งไปยังสองเป้าหมาย ม่านฝนพร่างพราว ทว่าสายตาต้วนหลิงยังสามารถจับเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ – หญิงสาวในกระโปรงฟ้า วิ่งอยู่กลางฝน ถูกชายหนุ่มฉุดมือวิ่งเคียงกันขณะที่นิ้วเขากำลังจะปล่อยสายธนู……นางก็หันกลับมามองพอดีในชั่วขณะนั้น -ธนูพุ่งออกไป……แต่พุ่งออกนอกเป้า
