ผ่าน ไปได้ รายต่อไป”ต้วนหลิงดูเหมือนไม่ได้สนใจนาง มือยังจับด้ามดาบ ปลายตาก้มมองน้ำสกปรกที่พื้น ขณะฟังผู้บังคับบัญชารายงาน ตอนที่พวกเขาทั้งสี่คนกำลังจะก้าวพ้นประตูเมือง……จู่ๆ ก็มีเสียงประกาศดังก้องเหนือสายฝน“เหลียงอ๋องมีคำสั่ง! ปิดประตูเมืองเดี๋ยวนี้!”“หยุดพวกสี่คนนั้นไว้!”จินอันไจ้สีหน้าเปลี่ยนทันที คว้ามือหลินถิงไว้แน่น“หนี!”พวกเขาถอดเสื้อคลุมฝนออก วิ่งฝ่าฝนเต็มกำลัง กระโปรงสีฟ้าของหลินถิงเปียกปอนในทันใด เหตุเกิดกะทันหันฝนตกหนักจนเจ้าหน้าที่แยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร ได้ยินเพียงคำสั่งให้ปิดประตูจึงรีบปิดทันที แต่มิอาจสกัดพวกเขาไว้ได้นอกประตูเมือง จินอันไจ้หันไปถามคุณชายซ่งที่วิ่งหอบแทบไม่ทัน “ก่อนเจ้ามาพบพวกเราวันนี้ เจ้าไปที่ไหนมา?”คุณชายซ่งใบหน้าซีดเผือด “ข้า……ข้าแค่ไปซื้อเสบียงไว้กินระหว่างทางเท่านั้นเอง!”จินอันไจ้ยังคงสงบ แต่แววตาเย็นเยียบ “เจ้าคงเผยร่องรอยระหว่างนั้น เหลียงอ๋องรู้ว่ามีคนช่วยพวกเจ้า เลยยังไม่จับทันที แต่สั่งให้สะกดรอยแทน เพื่อวางแผนจับพวกเราทั้งหมดในทีเดียว”เขากัดฟันแน่น น้ำเสียงยิ่งเย็นเฉียบ “รอจนพวกเจ้ากำลังจะหลุดรอดจากเงื้อมมือของเขา ถึงค่อยออกคำสั่ง จงใจทำให้เจ้ามีความหวัง แล้วทำลายมันเสีย”“หากเจ้าจะออกไปซื้อเสบียง เหตุใดไม่บอกเราไว้ก่อน? เราเตรียมให้ก็ได้!”คุณชายซ่งใบหน้าเศร้าสร้อย สำนึกผิดสุดใจ “ข้าขอโทษ……ข้า……ข้าลืมจริงๆ”“ข้าเตือนไปแล้วมิใช่หรือว่า ก่อนออกจ
