จของข้ามาหา”หลินถิงตอบทันควัน “พวกเขาฟังผิดเจ้าค่ะ”ต้วนหลิงเดินผ่านนางเข้ามา “ฟังผิดหรือ? ในฐานะที่เป็นองครักษ์เสื้อแพร หากแม้คำพูดยังฟังผิด เช่นนั้นคงต้องลงโทษเสียแล้ว”หลินถิงรีบอธิบาย ไม่อยากให้ผู้บริสุทธิ์ถูกลงโทษ “มิใช่พวกเขาผิดหรอก เป็นข้าเองที่โกหกว่ามีธุระด่วน เพราะพวกเขาไม่เชื่อว่าข้ารู้จักท่าน จึงห้ามเข้า ข้าจึงต้องแกล้งพูดไป”นางเลือกที่จะไม่โทษเถาจู เพราะไม่ว่าอย่างไร บ่าวรับใช้ก็คือตัวแทนนายหญิง พูดมากก็ไม่เกิดประโยชน์ต้วนหลิงมองนางด้วยแววตาลุ่มลึก “คุณหนูเจ็ดมาถึงที่นี่ มีเรื่องอันใดหรือ?”หลินถิงไม่อ้อมค้อม “เรื่องหนังสือเจ้าค่ะ ข้ามาเอาหนังสือคืน หลิงอวี่ก็คงบอกกับท่านแล้ว ว่ามีของข้าคั่นอยู่ในเล่ม วันนั้นลืมเก็บ เพิ่งนึกขึ้นได้วันนี้”ต้วนหลิงหัวเราะเบาๆ “นางไม่ได้บอกหรือว่าข้าจะนำไปส่งให้ถึงที่?”หลินถิงหลุบตา เหลือบมองใบหน้าอันงดงามของเขา หัวใจกระตุก “บอกแล้ว…แต่บังเอิญวันนี้ข้าผ่านมาทางนี้พอดี ก็เลยแวะมารับเลย”นางกล่าวขอโทษ “ขออภัยที่รบกวน ท่านเก็บหนังสือไว้ที่ใด?”ต้วนหลิงคลายสายรัดข้อมือที่กดแผล รินน้ำชาให้นาง “ดูเจ้าจะร้อนรนไม่น้อย ของในหนังสือสำคัญมากหรือ?”ตำราต้องห้าม…ใบหน้านางเริ่มเก้อเขิน “ก็ไม่ใช่ของสำคัญอะไร…แต่มันยังมีประโยชน์อยู่ ข้าเลยอยากเอาคืน”ต้วนหลิงวางถ้วยชา “เข้าใจแล้ว เจ้ารอสักครู่ ข้าจะไปนำมาให้”เขาเดินไปที่ชั้นวางหนังสือ เสื้อคลุมพลิ้วเบา เผยให้เห
