แผลแต่อย่างใดหลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาก็มุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือ แล้วนั่งอยู่ที่นั่นตลอดทั้งคืน จนแสงอรุณแรกของวันใหม่สาดส่อง เขาไม่ได้นอนแม้แต่น้อยตลอดทั้งคืน***ฝั่งหลินถิงนั้นหลับสนิทตลอดคืน เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็ยังเกียจคร้าน ไม่ยอมลุกจากเตียงเสียที เมื่อคืนมารดาของนาง-หลี่ซื่อ-ดึงนางไปซักถามสารพัด ถามเรื่องที่ถนนซานฟางเกิดเพลิงไหม้ ถามว่าตอนต้วนหลิงไปทำงานที่นั่น ได้รับบาดเจ็บหรือไม่ และยังถามอีกว่าตอนนางกลับจวนผ่านถนนซานฟางหรือเปล่าหลินถิงไม่อยากให้มารดาเข้าใจผิดว่านางตกหลุมรักต้วนหลิงจนถอนตัวไม่ขึ้น จึงเลือกจะไม่พูดความจริงว่านางก็ไปที่ถนนซานฟางมาเหมือนกัน บอกเพียงแค่ว่าไม่รู้เรื่อง หลี่ซื่อจึงสั่งบ่าวรับใช้ให้ไปสืบแทนเฮ้อ… ท่านแม่ของนางนี่ช่างเห็นต้วนหลิงเป็นลูกเขยในอนาคตถึงเพียงนี้ กังวลเรื่องเขาเสียเหลือเกิน…หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ หลินถิงก็เอนกายพิงขอบหน้าต่างรับแสงแดดอ่อนยามเช้า พลางคิดหาวิธีจะจูบต้วนหลิงให้ได้นานสามสิบลมหายใจ แต่คิดแล้วก็ล้มเลิกทีละวิธี ล้วนแล้วแต่ใช้ไม่ได้ทั้งสิ้นยังไม่ทันคิดจบ เสียงซุบซิบจากลานเรือนก็ดึงความสนใจของนางไปเสียก่อนเรือนถิงหลิงนั้นไม่ได้เคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบ บ่าวรับใช้ที่ออกมากวาดลานเรือนมักจะพูดคุยเรื่องนินทาเป็นประจำ“พวกเจ้ารู้หรือยัง ไม่กี่วันก่อนมีคนบุกเข้าไปในจวนอ๋องเหลียง ลักพาตัวสตรีของท่านอ๋องไป! กล้าหาญจริงๆ”สาวใช้ที่กำลังกำจั
