ดวัชพืชอยู่ก็ว่า “ข้าก็ได้ยินมาเหมือนกัน อ๋องเหลียงโกรธจัด สาบานว่าจะตามจับคนร้ายให้ได้แล้วเชือดมันเป็นหมื่นชิ้น!”หลินถิงยกคิ้วขึ้น ถ้าต้วนหลิงไม่เปิดโปง อ๋องเหลียงน่ะหรือจะสืบเจอตัวนาง?เด็กหนุ่มที่กำลังรดน้ำต้นไม้กล่าวพลางสั่นหัว “ไม่เพียงแค่นั้น คนผู้นั้นยังแอบใส่แป้งคันเข้าไปในฟูกของท่านอ๋องอีกด้วย คืนวันนั้นอ๋องเหลียงโดนเข้าจังๆ ถึงกับต้องเรียกหมอหลวงมากลางดึกตอนยามสาม”“แล้วรู้หรือไม่-แป้งคันชนิดนี้ไม่ใช่ของธรรมดา แต่ผ่านการปรุงแต่งพิเศษ หมอหลวงยังจนปัญญา ต้องใช้เวลาถึงรุ่งเช้าถึงจะหาวิธีรักษาได้”น้ำเสียงของเขาฟังดูเจือความสะใจ “อ๋องเหลียงเกาจนหน้าแทบพัง สุดท้ายต้องให้คนจับมัดไว้เลยทีเดียว”“โธ่ ทำถึงเพียงนี้ ลักพาตัวสตรีของอ๋องยังไม่พอ ยังแกล้งท่านอ๋องอีก! ใจร้ายไปไหม?”หลินถิงที่แอบฟังอยู่แอบกลอกตา ข้าไปใจร้ายตรงไหน แค่โรยแป้งคันก็ใจดีจะตายแล้ว! นางย่นจมูก หยิบจานเมล็ดแตงมากะเทาะเปลือกเคี้ยวเล่นเด็กหนุ่มรดน้ำต้นไม้พูดอีกว่า “ใจร้ายอะไรกัน นี่มันสะใจชัดๆ! พวกเจ้าก็รู้กันอยู่แล้วว่าอ๋องเหลียงเป็นคนเช่นไรไอ้พวกข่มเหงชายหญิง แค่ใส่แป้งคันถือว่าเบาแล้ว!”หลินถิงพยักหน้าเห็นด้วยเถาจูที่ยืนคุมอยู่ก็อดจะเข้าร่วมวงสนทนาด้วยไม่ได้ “จริงหรือ พวกเจ้าว่ามีคนบุกเข้าไปในจวนอ๋อง ลักพาตัวหญิงไป แถมยังแกล้งเขาอีก?”เด็กหนุ่มยิ้มรับ “พี่สาวเถาจู ข้าจะหลอกท่านทำไม ข่าวนี้ตอนนี้ลือกันไปทั่วเมืองหลวง
