ได้กว้างขวางนัก แต่ถึงจะเล็ก ก็มีเครื่องเรือนครบถ้วน ทั้งเตียง ที่นั่ง โต๊ะน้ำชา ตู้กระจกทองเหลือง ฯลฯหลินถิงลองตรวจสอบเครื่องประดับต่างๆ ว่ามีช่องลับหรือกลไกซ่อนอยู่หรือไม่ แต่ก็ไม่พบสิ่งใด ดูท่าจะเป็นเพียงห้องธรรมดา ไม่มีห้องลับซ่อนใครไว้นางจึงตั้งใจจะเปิดหน้าต่างออกกลับไปทางเดิม ทว่ากลับได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินผ่านมาทางระเบียงภายนอก มือที่จับขอบหน้าต่างพลันชะงักหน้าต่างบานนี้เปิดออกสู่ระเบียงด้านนอก หากกระโดดออกไปในเวลานี้ย่อมถูกพบเห็นแน่นอน เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ หลินถิงจึงเงี่ยหูฟัง หวังว่าอีกฝ่ายจะเดินผ่านไปเสียที ทว่าฝีเท้ากลับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แสงเงาผ่านกระดาษหน้าต่างเผยให้เห็นสองร่าง ร่างหนึ่งสูงเพรียว อีกหนึ่งหลังงอค้อมตัว ดูก็รู้ว่าเป็นบ่าวรับใช้ พวกเขาหยุดอยู่หน้าประตูห้องเมื่อเห็นว่ากำลังจะเปิดประตูเข้ามา หลินถิงรีบตรงไปที่เตียง แหวกผ้าม่านเตียงหมายจะหลบเข้าใต้เตียง ทว่าใต้เตียงกลับเป็นพื้นตัน ไม่มีช่องให้แทรกตัวได้เลยนางรีบเปลี่ยนเป้าหมายไปยังตู้เสื้อผ้า แต่เพียงแค่เปิดตู้ ก็นึกถึงความทรงจำบางอย่างที่ไม่ค่อยดีนัก จึงเปลี่ยนใจวิ่งกลับไปยังเตียงเหมือนเดิม แล้วทั้งที่ยังใส่รองเท้า ก็พุ่งตัวขึ้นเตียงเข้าไปในผ้าม่านทันทีม่านเตียงสีออกเหลืองนวลหลายชั้นห้อยล้อมรอบปิดบังหลินถิงไว้สนิท เพียงชั่วอึดใจ ประตูก็ถูกเปิดออก นางมิกล้าขยับแม้แต่น้อยมีเสียงขันทีค่อยๆ ย่างเท้าเข้ามา
