เอ่ยเสียงแหลมเบาว่า “รองผู้บัญชาการต้วนขอรับ ให้บ่าวช่วยท่านเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่ขอรับ?”รองผู้บัญชาการต้วน? เปลี่ยนเสื้อ? เขาจะเปลี่ยนเสื้อที่เปื้อนสุราอย่างนั้นหรือ?เหลียงอ๋องถึงกับเปลี่ยนท่าทีเป็นมิตรเช่นนี้กับต้วนหลิง……หรือว่าสองคนนี้ตกลงผลประโยชน์อะไรกันไว้แล้ว?หลินถิงจำได้แม่นว่าเขาหูไว จึงกลั้นหายใจจนหน้าแดงขันทียังไม่ละความพยายาม ถามซ้ำอีกครั้ง “รองผู้บัญชาการต้วน ท่านจะให้บ่าวช่วยเปลี่ยนหรือไม่ขอรับ?”เสียงของต้วนหลิงดังขึ้นในที่สุด “ไม่จำเป็น วางไว้ก็พอ”“ขอรับ บ่าวจะเฝ้าอยู่ด้านนอก หากมีธุระอะไร เชิญเรียกบ่าวได้เลย”ขันทียกเสื้อผ้าใหม่มาวางเรียบร้อย แล้วเดินจากไปเงียบๆ พร้อมปิดประตูห้องไว้ ภายในห้องพลันเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตกหลินถิงได้ยินเสียงเข็มขัดที่เอวถูกปลด “แกร๊ก” รวมถึงเสียงเนื้อผ้าเสียดสีกันขณะถอดออก นางซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มรู้สึกอบอ้าวจนเหงื่อไหลพรากเหงื่อไหลย่อมทำให้ผิวหนังคันยุบยิบ หลินถิงอยากจะยกมือเกาเหลือเกิน แต่สติเตือนว่าทำเช่นนั้นไม่ได้ จึงเบี่ยงเบนความสนใจด้วยการกลอกตามองรอบๆ แล้วสายตาก็เผลอไปเห็นเงาของต้วนหลิงทะลุม่านเตียงเขายืนอยู่หน้าเตียง เสื้อผ้าถูกถอดออกครึ่งหนึ่ง ไหล่กับเอวมีเส้นสายสมบูรณ์แบบ ผิวพรรณขาวผ่องราวหยกเนื้อดี เพราะนางเคยกดหลังคอเขาให้ดื่มสุรา เลยทำให้ทรงผมเสียไป ต้องปลดหมวกออกจัดผมใหม่ขณะนี้เส้นผมดำสนิทยาวถึงเอวไหลสยายลงมาด้านหลัง น่า
