มองนัก หลินถิงเห็นเข้าก็รีบหลับตาปี๋ สวรรค์เป็นพยาน! นางหาได้ตั้งใจแอบมองบุรุษเปลี่ยนเสื้อแต่อย่างใด!นางเบนหน้าไปมองเพดานแทน เรือนนี้คงไม่มีใครใช้มานาน เพราะบนเพดานปรากฏแมงมุมดำตัวใหญ่ขนาดฝ่ามือของนางเกาะอยู่ แค่เห็นก็ขนลุกเกรียว แต่อย่างไรก็หนีไม่ได้ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ……แมงมุมตัวนั้นเริ่มเคลื่อนไหว มันใช้ขาแปดข้างไต่ผ่านม่านเตียงช้าๆ ร่างกายโยกเยกเหมือนจะหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ หลินถิงใจเต้นตุ้บๆ รู้สึกว่า……ชีวิตนี้คงถึงฆาตแล้วแมงมุมยังคงไต่ต่อไป ไม่รู้ว่ามุ่งหน้าไปที่ใด นางไม่อยากมอง แต่ก็จำต้องจับตามันไว้ เผื่อมันตกลงมาหรือคลานขึ้นตัวนางในที่สุด……ความกลัวก็กลายเป็นจริง แมงมุมหมดแรง หล่นปุ! ลงมากลางใบหน้านาง ขาทั้งแปดยังขยับไหว! หลินถิงสะดุ้งเฮือก คว้าจับมันแล้วปาออกไปทันที เสียงเสื้อผ้าเสียดสีก็เงียบลงในทันใด ห้องเงียบผิดปกติอย่างน่ากลัวนางกลืนน้ำลายด้วยความหวาดระแวง หันไปมองม่านเตียง แล้ว……ก็เห็นมือข้างหนึ่งกับใบหน้าหล่อเหลาปรากฏออกมาจากช่องผ้าม่าน เวลานั้น หัวใจของนางเหมือนหยุดเต้น มือเกาะผ้าห่มแน่น ร่างแข็งค้างจ้องสบตาต้วนหลิง ทั้งตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นที่ซึมถึงกระดูก“…รองผู้บัญชาการต้วน”นางเรียกพลางตั้งสติ รีบเปิดผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนางมิได้เรียกเขาว่า “ท่านต้วน” แบบที่เคยทำตอนอยู่ในฐานะคุณหนูเจ็ดสกุลหลิน หากแต่เอ่ยตามแบบที่เหลียงอ๋องเรียก เพราะนางยังต้องรักษาฐานะ “นางร
