ิง เนื้อผ้าตรงคอเสื้อและหน้าอกสีเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เหลียงอ๋องเห็นดังนั้นก็นึกว่าทำให้ต้วนหลิงเสียหน้าได้สำเร็จยิ่งได้ใจ ยิ่งเย่อหยิ่งนักเขากระเซ้าเสียงยานคาง “รองผู้บัญชาการต้วนคิดว่าเป็นยังไงบ้าง? เปิ่นหวางว่าเจ้าเหมาะกับนางไม่น้อย ไม่สู้รับนางกลับจวนเลยเป็นไง?”ต้วนหลิงยกมือแตะริมฝีปากที่ยังชาจากจูบ พอดมแล้วเจอกลิ่นชาด ก็ตอบเสียงเรียบไร้อารมณ์“ขอเหลียงอ๋องอย่าทรงหยอกล้อข้าน้อยเลยพ่ะย่ะค่ะ”หลินถิงได้ยินดังนั้นก็อยากจะเอากำปั้นทุบหัวเหลียงอ๋องเสียเดี๋ยวนั้นเหลียงอ๋องเดินวนรอบตัวต้วนหลิงแล้วหัวเราะ“ใครบอกว่ารองผู้บัญชาการต้วนไม่ใกล้ชิดสตรี? นี่ไง ใกล้แล้ว แถมจูบแล้วด้วย เห็นทีจะไม่ใช่ว่าท่านไม่ใกล้สตรีแต่เพียงเพราะยังไม่มีจังหวะดีเท่านั้น!”ต้วนหลิงเหลือบตามองหลินถิงอย่างคลุมเครือ ไม่สนใจกลิ่นสุราและชาดที่ยังค้างอยู่ เขาไม่ตอบคำแซวของเหลียงอ๋อง เพียงกล่าวเสียงอ่อน“ข้าน้อยขอพาผู้ต้องหาไปก่อนพ่ะย่ะค่ะ”“รองผู้บัญชาการต้วนจะรีบร้อนไปไย? ไม่อยากดื่มสุราจากปากหญิงงามอีกสักจอกหรือ?” เหลียงอ๋องยังไม่ยอมปล่อยต้วนหลิงหาได้หวั่นไหวไม่ “ข้าน้อยยังมีราชการ คงต้องขออภัยเหลียงอ๋องด้วยพ่ะย่ะค่ะ”เหลียงอ๋องยกสุราขึ้นดื่มหมดจอกในอึกเดียว จากนั้นก็โอบกอดหญิงงามข้างกายอย่างไม่สนฟ้าดิน จูบหน้าจูบตาจนคนในอ้อมแขนส่งเสียงออดอ้อนอย่างน่าฟัง ก่อนจะยื่นมือชี้ไปยังหลินถิงเขาหัวเราะเยาะเย้ยกล่าวว่า “รองผู้บัญ
