ิ่งเงียบงัน ไม่มีใครกล้ารับมุกกับเหลียงอ๋องแม้แต่น้อย สายตาแอบลอบมองต้วนหลิงอยู่เงียบๆต้วนหลิงยืนอยู่ใต้โคมไฟ ทว่ากลับต้านแสง กลืนหายไปในเงามืด ราวกับคุณชายรูปงามที่เต็มไปด้วยความเมตตาอ่อนโยน ง่ายต่อการลืมเลือนว่าเขาคือผู้สวมชุดเฟยอวี้ฝูที่ซับซ้อน กับดาบซิ่วชุนที่สะท้อนถึงอำนาจขององครักษ์เสื้อแพรสีหน้าเหลียงอ๋องบูดเบี้ยวทันตา แต่ยังฝืนไม่แสดงโทสะออกมา หญิงงามที่เขากอดอยู่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศประหลาด ก็เกร็งตัวขึ้นมาทันที เขาจึงหาเรื่องระบายอารมณ์ ตบหน้านางเต็มแรงจนเลือดไหลพราก“อะไร? ไม่พอใจที่จะรับใช้เปิ่นหวางหรือไง!”หญิงงามไม่สนใจใบหน้าครึ่งหนึ่งที่โดนตบจนแดงและมีเลือดไหล รีบคุกเข่ากอดขาเขา ร่ำไห้ขออภัยเสียงสั่น“ไม่ใช่เพคะ การได้ปรนนิบัติเหลียงอ๋องคือวาสนาของบ่าว บ่าวไม่มีวันขัดขืนเพคะ”เหลียงอ๋องสะบัดขาเตะออกอีกครั้ง ร่างบอบบางกลิ้งตกลงจากบันได เจ็บจนแทบลุกไม่ขึ้นข้างๆ จินอันไจ้ยืนอยู่กับบรรดาหญิงงามคนอื่น ผู้เคยกล่าวว่าอยากขึ้นเตียงกับเหลียงอ๋อง เมื่อเห็นเหตุการณ์ก็เหงื่อเย็นไหลทั่วแผ่นหลัง ตัวสั่นเทิ้ม ไม่กล้าแม้แต่จะคิดหวังอีกต่อไปหลินถิงแทบจะควบคุมสัญชาตญาณที่อยากเข้าไปพยุงหญิงงามไม่ได้ แต่รู้ดีว่าไม่มีประโยชน์อะไร มีแต่จะทำให้ตนเองซวยด้วย จึงได้แต่จ้องเหลียงอ๋องด้วยสายตาเกลียดชัง แล้วรีบเบือนหน้าหลบต้วนหลิงไม่พลาดสายตานั้น ดวงตานางวาววับด้วยโทสะ แววตามีเปลวไฟส่องสว่าง พอรู้ตัว
