“บ่าวต่ำต้อย มิกล้าริอาจคิดฝันเพคะ”ต้วนหลิงกระพริบตาแผ่วเบา เหลียงอ๋องเหมือนลืมความไม่พอใจเมื่อครู่เสียสิ้น หัวเราะเสียงดังหลายครา เคี้ยวองุ่นที่หญิงงามอีกคนป้อนให้อย่างสบายอารมณ์“คำกล่าวของเจ้าช่างไม่ถูกต้องเอาเสียเลย รองผู้บัญชาการต้วนหรือจะถือสาเรื่องพรรค์นั้น?”หลินถิงไม่เอ่ยคำใดอีก ไหนๆ วันนี้นางก็ทำภารกิจเสร็จแล้ว จะพูดอะไรก็แล้วแต่เขา นางจะถือว่าเขาเป็นผีตายซากเสียเลยเหลียงอ๋องยังไม่วายหาเรื่องถามต่อ “แล้วเจ้าว่ารองผู้บัญชาการต้วนรูปงามเพียงใด?”“งามล้ำดั่งเทพสวรรค์เพคะ”ดวงตาเหลียงอ๋องพลันมีแววชั่วร้าย เขาคล้ายจะมีแผนร้ายอะไรอยู่ในใจ“งามล้ำดั่งเทพสวรรค์… เปิ่นหวางก็ว่างั้น แล้วเจ้าชอบเขาหรือไม่? หากชอบ เปิ่นหวางจะมอบเจ้าให้เขา เป็นอย่างไร?”หลินถิงเผลอมองต้วนหลิงทันที เห็นว่าที่ริมฝีปากเขายังมีร่องรอยชาดอยู่ก็รู้สึกผิดนัก“บ่าวต่ำต้อย ไม่บังอาจสูงส่งเพียงนั้น ขอเหลียงอ๋องอย่าได้ทรงล้อบ่าวเล่นเลยเพคะ”ต้วนหลิงยังคงเงียบขรึม ฟังทุกอย่างโดยไม่แสดงสีหน้าขณะนั้นเอง มีคนผู้หนึ่งกระซิบข้างหูเหลียงอ๋อง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปโดยพลัน สีหน้าเคร่งเครียดลงอย่างเห็นได้ชัด ท่าทีต่อองครักษ์เสื้อแพรกลับพลันเปลี่ยนเป็นสุภาพ“รองผู้บัญชาการต้วน ขอคุยกันเป็นการส่วนตัวได้หรือไม่?”ผู้คนต่างพากันประหลาดใจที่เห็นเหลียงอ๋องเปลี่ยนท่าที ต่างก็หันไปมองต้วนหลิงเป็นตาเดียวเขาตอบด้วยความสุขุมไม่สะทกสะท้าน “ย่อ
