ง ดาบปลายเรียวที่คาดเอวช่างไม่เข้ากับงานเลี้ยงที่หรูหรานี้แม้แต่น้อย ผู้นำขบวนคือ ท่านรองผู้บัญชาการต้วนหลิง มือวางบนด้ามดาบ เดินนำหน้ามา เมื่อมาถึงจึงโค้งคำนับเหลียงอ๋องเพียงหลินถิงเห็นต้วนหลิงในชั่วพริบตานั้น ก็เกือบสะดุดเท้าตนเอง นางตกใจแทบจะหาทางหลบ แต่เวทีเป็นพื้นที่เปิดโล่ง มีคนเฝ้าทุกด้าน จะหลบหนีไปไหนได้ โชคดีที่นางยังมีผ้าคลุมหน้า สวมชุดนางรำ หากไม่มองดีๆ ก็คงไม่รู้ว่าเป็นใครหลังจากต้วนหลิงคารวะท่านอ๋องแล้ว สายตาของเขาก็กวาดมองรอบลานเลี้ยง ครู่หนึ่งก็หยุดลงบนเวที…จ้องมอง“นางรำ” คนหนึ่งซึ่งทำตัวน่าสงสัยอย่างยิ่ง มองซ้ายมองขวา แต่ไม่ยอมหันมาทางนี้เลยสักนิดนางรำผู้นั้นนุ่งกระโปรงเต้นรำสีฟ้า แขนเสื้อแหวกออกจนเผยให้เห็นข้อมือขาวเนียนประดับกำไลเงินหลายวง เอวผูกกระดิ่งเล็กจำนวนนับไม่ถ้วน ขยับครั้งใดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง บนใบหน้านางคลุมผ้าบางสีม่วงไว้ เผยเพียงดวงตาที่ใสสว่างดุจอัญมณีสายตาของต้วนหลิงจับจ้องดวงตาคู่นั้นอยู่นาน ก่อนจะละสายตากลับมาพลางยื่นราชโองการในมือ“ท่านเหลียงอ๋อง ข้าน้อยตรวจสอบคดีค้าขายเกลือเถื่อน พบว่ามีผู้ลอบจำหน่ายโดยฝ่าฝืนกฎหมายต้าเหยียน ใต้หล้าพิโรธ ข้าน้อยจึงมารับคำสั่งเพื่อจับกุมผู้กระทำผิด”ดวงตาเหยี่ยวของเหลียงอ๋องหรี่ลง บีบจอกสุราแน่น “เรื่องนี้เกี่ยวอันใดกับเปิ่นหวาง?”ต้วนหลิงเงยหน้าขึ้น กล่าวด้วยท่าทีสงบ “ย่อมมิได้เกี่ยวข้องกับท่านเหลียงอ๋อง แต่ผู้ที่ร่วม
