มือกับคนนอก ลักลอบจำหน่ายเกลือเถื่อน ขณะนี้ก็กำลังนั่งอยู่ในงานเลี้ยงนี้”เสียงจอกกระแทกดัง เคร้ง! เหลียงอ๋องขว้างจอกสุราลงพื้น ดวงหน้ายิ้มเย็น“เจ้าคิดจะลากคนออกจากจวนเปิ่นหวางต่อหน้าต่อตา?”เขาย่อมรู้ดีว่าเป้าหมายขององครักษ์เสื้อแพรคือใคร-พี่ชายต่างมารดาของภรรยาเขานั่นเองต้วนหลิงตอบอย่างไร้หวั่น “ข้าน้อยเพียงทำตามพระบัญชา”เหลียงอ๋องลุกขึ้นเต็มความสูง พลางยกยิ้มเย็น “ดี! แต่ไหนๆ ท่านรองผู้บัญชาการต้วนก็มาเยือนจวนข้าแล้ว เช่นนั้นจักต้องได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติ เชิญดื่มสุราสักจอกก่อนออกไปจะดีกว่า”ต้วนหลิงแววตานิ่งเฉย กำลังก้าวไปหยิบจอกสุรา กลับถูกอีกฝ่ายยกมือห้าม“ดื่มธรรมดาช่างไร้รสชาติ เปิ่นหวางให้สาวงามมาป้อนท่านด้วยปากดีกว่า”คำกล่าวนี้ทำให้เหล่าคุณชายสกุลต่างๆ ลอบสบตากัน บางคนถึงกับกลั้นหัวเราะ ใครๆ ก็รู้ว่ารองผู้บัญชาการต้วนผู้นี้มิใกล้ชิดสตรี จะเอาสตรีต่ำศักดิ์มาป้อนสุราให้เช่นนี้ เห็นชัดว่าเหลียงอ๋องต้องการลบหลู่เขาต่อหน้าธารกำนัลเหลียงอ๋องสะบัดชายแขนเสื้อ เลื่อนสายตาไปรอบเวที แล้วชี้ไปที่นางรำผู้หนึ่งซึ่งอยู่แถวหน้า“เจ้าคนนั้นแหละ หากรองผู้บัญชาการต้วนไม่ยอมดื่ม เจ้าก็ต้องใช้ความตายไถ่โทษแทน”นางรำนั้นหาใช่ใครอื่นไม่-นางคือหลินถิงนั่นเองนางถึงกับอึ้ง “หา?”นางรำข้างกายเร่งเร้า “ท่านอ๋องเรียกเจ้า ยังจะชักช้าอยู่อีกหรือ?”หลินถิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโกรธจนหน้าแดง นึกในใจว่า อ
