งไม่ถึงฆาต หาได้เกี่ยวกับข้าไม่”“หรืออย่างนั้น” ต้วนหลิงยิ้มบาง แล้วยื่นถุงผ้าออกมา เปิดเผยเอกสารคำรับสารภาพแผ่นหนึ่ง วางบนโต๊ะแล้วดันไปทางเขา“ข้านึกว่าท่านหัวหน้าเป็นผู้สั่งให้มือสังหารละเว้นชีวิตข้าเสียอีก วันนี้จึงมาขอบคุณด้วยตนเอง”คำพูดนี้ทำเอาใบหน้าของหัวหน้าตงฉ่างมืดครึ้มทันใด เขาค่อยๆ คลี่คำรับสารภาพออกดู พออ่านจบ สีหน้าก็ยิ่งคล้ำหนักเข้าไปอีกเวรเอ๊ย-หวังจง! เจ้าไปสั่งคนจุดไฟกับมือสังหารตั้งแต่เมื่อไร!?หากฆ่าต้วนหลิงได้ง่ายขนาดนั้น เขาคงลงมือไปตั้งนานแล้ว จะปล่อยให้มีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้ทำไม?หวังจงเป็นคนของเขา ใครก็ตามที่เห็นคำรับสารภาพนี้เข้า ล้วนต้องคิดว่าเป็นคำสั่งตรงจากตงฉ่างจึงมีการลอบฆ่าเกิดขึ้น หากฮ่องเต้ทราบเรื่องเข้า อาจเข้าใจว่าเป็นตงฉ่างที่จงใจจะล้มองครักษ์เสื้อแพรในราชสำนัก ตงฉ่างกับองครักษ์เสื้อแพรต่างคานอำนาจกันอยู่ ฮ่องเต้มิอาจปล่อยให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีอำนาจเหนือกว่าเกินไป หากรู้สึกว่าตงฉ่างจะแผ่อิทธิพลกลืนกินองครักษ์เสื้อแพรล่ะก็……เรื่องนี้มันชัดเจนว่าหวังจงทำพัง! ตัวคนเดียวลากทั้งตงฉ่างลงไปด้วย! เจ้าสุนัขนี่……โง่เสียจริง!อกของหัวหน้าตงฉ่างสะท้านขึ้นลงด้วยแรงโทสะอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่นาน เขาก็กลับมาสงบอีกครั้ง หรี่ตาพลางเย้ยหยัน “แค่คำรับสารภาพของใครก็ไม่รู้หนึ่งแผ่น ท่านต้วนถึงกับจะใช้มันมาหมิ่นใส่คนของข้า ว่าคิดลอบฆ่าขุนนางในราชสำนักกระนั้นหรือ?”ต้วนหลิง
