ใจจริงๆ ว่าคนผู้นี้จะเป็นเช่นเดียวกับคุณหนูเศรษฐีในหนังที่นางเคยดูหรือไม่ – คิดว่าแอปเปิ้ลมีแต่เนื้อขาว เพราะมีแต่คนปอกเปลือกให้จนชิน สุดท้ายพอต้องลงตลาดด้วยตนเองจึงเพิ่งรู้ว่าแอปเปิ้ลมีเปลือกสีแดงต้วนหลิงอาจจะเป็นคนประเภทนั้นก็ได้…หลินถิงจึงเอื้อมมือจะรับฝักบัวคืน แต่เขาเบี่ยงหลบ “ไม่จำเป็น ต้องให้เจ้าลำบาก”“อ้อ” นางตอบสั้นๆ แล้วหันไปแกะเมล็ดบัวให้ตัวเองแทน พิงราวไม้ชมวิวบนน้ำ ขณะเดียวกันก็เหลือบมองต้วนหลิงเป็นพักๆเขาก็พิงราวไม้เช่นกัน มือซ้ายถือฝักบัวสีเขียวไว้ ไม่นานนัก ต้วนหลิงก็ขอตัวไปที่อื่น เขาไม่ได้อยู่กับนางตามลำพังนานนัก ไม่ถึงครึ่งถ้วยชาเลยก็จากไปแล้วยามโพล้เพล้ สองฝั่งแม่น้ำเรืองรองไปด้วยแสงประทีปนับหมื่นดวง ส่องสะท้อนผืนน้ำทะเลสาบเหลียนซินจนระยิบระยับ เสียงพายโต้กระแสคลอเคล้า เสียงดนตรีจากเรือสำราญลอยลมไปเบาๆ แลดูราวกับมังกรไฟตัวใหญ่หลายตัวที่กำลังว่ายวนหยอกล้อกับดอกบัวบนผิวน้ำเรือสำราญที่ตกแต่งประดับไฟงดงามลอยอยู่บนผิวน้ำมากมาย เรือแต่ละลำแล่นสวนกันไปมา จนหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะได้เห็นหรือได้ยินเสียงของกันและกัน หลินถิงที่นั่งตากลมอยู่บนดาดฟ้าเรือ แหงนหน้ามองไปยังเรืออีกลำหนึ่งที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามบนเรือลำนั้นบรรทุกบัณฑิตหนุ่มจากสำนักวรรณกรรมเวินฉู่มาเต็มลำ พวกเขาพากันขึ้นเรือมาชมบัวแต่งกลอนแม้จะยังอีกปีเศษกว่าจะถึงการสอบเข้ารับราชการในเดือนสอง แต่พอถึงวันมงคลหรือเทศกาล
