สำคัญ บัณฑิตทั้งหลายก็มักจะถือโอกาสตั้งจิตอธิษฐาน เพราะไม่ว่าเมื่อใด พวกเขาก็หวังจะสอบผ่านได้เป็นขุนนางในราชสำนักว่ากันว่า หากตั้งจิตอธิษฐานต่อหน้าบึงบัวในเทศกาลชมบัว เช่นนี้แล้ว คำอธิษฐานมักจะสัมฤทธิ์ผล พวกเขาจึงนัดหมายกันมาด้วยใจศรัทธาเมื่อบรรยายกลอนจบหนึ่งบท พอหันมองกลับมาก็เห็นหญิงสาวผู้หนึ่ง สายตาหลายคู่ชะงักงัน ต่างจ้องมองนางผ่านผิวน้ำที่มีระลอกคลื่นบางเบาเห็นนางสวมกระโปรงลายดอกบัว อุ้มฝักบัวไว้เต็มอ้อมแขน ราวกับนางฟ้าบัวผู้ยืนหยัดอยู่บนผืนน้ำลอยลงมายังเรือสำราญ พวกเขาพากันเบือนหน้า หลบตา ไม่กล้าเอ่ยวาจาเกินควร เกรงจะเป็นการล่วงเกินสตรี แต่เมื่ออยู่แต่ในสำบัณฑิต เจอหญิงสาวเข้าแม้จะเก้อเขินก็ยังอดมิได้ที่จะเหลือบมอง“นางมองมาทางเราทำไมกัน?” อยากเอ่ยปากถาม แต่ก็ติดขัดไม่กล้าพูดสุดท้ายก็มีบัณฑิตผู้หนึ่งที่กล้าหาญกว่าใครยืนขึ้นกล่าวว่า “คุณหนูมีธุระใดหรือไม่?”“เปล่าหรอกเจ้าค่ะ”หลินถิงยิ้มบางๆ ปล่อยริ้วผมและเส้นไหมที่มัดปลายเส้นผมหล่นคลอไหล่ แลดูอ่อนช้อยมีชีวิตชีวาที่นางหันมามองพวกเขา ก็เพราะจำได้ว่าคนเหล่านี้คือศิษย์สำนักเวินฉู่ เคยเจอตอนที่นางปลอมตัวเป็นคู่หมั้นของฟู่ฉือเพื่อสืบความแม้หลินถิงจะจำพวกเขาได้ แต่แน่นอนว่าอีกฝ่ายย่อมจำนางไม่ได้-วันนั้นนางสวมผ้าปิดหน้า ใช้เทคนิคเลียนเสียงเลี่ยงสำเนียงคิดแล้วก็อดรู้สึกกระดากไม่ได้ จึงยกฝักบัวในอ้อมแขนขึ้นพลางกล่าว “พวกท่านต้องการฝักบัวห
