่นลูกธนูมาให้ เขาหันกลับไปอีกด้าน ยกธนูขึ้นเล็งอย่างชำนาญเจ้าของโรงเตี๊ยมเมื่อเห็นเขาจะทดสอบตำแหน่งยิงจริง ก็ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีก แต่ยามนี้ถนนข้างล่างเต็มไปด้วยผู้คน เขาจะยิงธนูออกไปแบบนั้น ไม่กลัวจะโดนคนหรือ? คิดดังนั้นก็ได้แต่หวาดหวั่นมองดูชายหนุ่มในชุดขุนนางแดงเพลิง ใบหน้างามสง่า เย็นเยียบและงามเฉียบ ยามยกธนูสายตากลับดูอ่อนโยน ริมฝีปากแตะรอยยิ้ม ขณะเดียวกัน การเล็งธนูกลับแม่นยำชำนาญยิ่งนัก เจ้าของโรงเตี๊ยมรู้สึกขนลุกอย่างไร้เหตุผลนิ้วของต้วนหลิงคลายออกเบาๆ ลูกธนูเหล็กทะยานพุ่งออกไปด้วยเสียงหวีด เจ้าของโรงเตี๊ยมอดไม่ได้ต้องเขย่งเท้าชะเง้อมองลูกธนูปักลงบนพื้นตรงหน้าเท้าของชายหนุ่มผู้หนึ่ง ไม่คลาดแม้แต่นิ้วเดียว หากลึกอีกสักคืบ คงเจาะร่างเข้าเต็มๆเจ้าหนุ่มผู้เคราะห์ร้ายตกใจจนของในมือตก – ขนมผักกาดหล่นลงบนพื้น ปากยังคาบไว้ครึ่งคำหลินถิงคว้าจินอันไจ้ถอยกรูดไปสองสามก้าว นางมองขนมที่ตกพื้นแต่ไม่ได้สนใจจะเก็บขึ้นมา กลับเงยหน้ามองต้นทางของลูกธนูไม่นานนางก็สบตากับต้วนหลิงที่ยังถือธนูอยู่ในมือ ต้วนหลิงเอนกายพิงขอบหน้าต่างอย่างไม่ยี่หระ สายตาเรียบนิ่งทอดมองไปยังถนนเบื้องล่างอย่างเฉื่อยชา
