ถนนจะคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เขาก็ยังสามารถมองเห็นนางได้เป็นคนแรกหญิงสาวในคราบบุรุษ – หลินถิงต้วนหลิงลดสายตาลงอย่างเชื่องช้า ยกมือที่ถือคันธนูขึ้น ปลายนิ้วแตะสายธนูเบาๆ เล็งไปยังเบื้องล่างเบื้องหลังเขาคือองครักษ์เสื้อแพรกับเจ้าของโรงเตี๊ยมที่ยืนนิ่งด้วยความเครียด โดยเฉพาะเจ้าของโรงเตี๊ยม เหงื่อเย็นผุดเต็มใบหน้า เช็ดออกยังไม่ทันไรก็ไหลซึมออกมาอีกครั้งว่าไปก็นับเป็นเคราะห์กรรมโดยแท้ – องครักษ์เสื้อแพรตามรอยพบว่าในวันแห่โคมงาม ลูกธนูยิงมาจากห้องรับรองนี้โดยตรง ส่วนเขากลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย เมื่อเห็นคนมาไล่สอบก็ได้แต่หวั่นวิตก กลัวจะโดนลูกหลงไปด้วยอยากอธิบาย แต่ผู้เป็นใหญ่ตรงหน้านี้ไม่เอ่ยคำ ตนเองก็ไม่กล้าเอ่ยปากใดๆ ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเจ้าของโรงเตี๊ยมก็ตัดสินใจเอ่ยเสียงสั่น“ท่าน……ท่านขอรับ วันนั้นห้องนี้ไม่มีใครจอง ข้า……ข้าน้อยเองก็ไม่รู้ว่าธนูเหล่านั้นทำไมถึงยิงออกมาจากห้องนี้จริงๆ!”“ฟั่บ-”เสียงสายธนูสะท้อน ต้วนหลิงดีดสายธนูเบาๆ ทว่าดังชัดเจน เจ้าของโรงเตี๊ยมสะดุ้งสุดตัว จวนจะทรุดเข่าลงไปเขาตัวสั่นเทิ้มประหนึ่งลูกนกตกน้ำ“ท่านโปรดเมตตาเถิด ข้าน้อยหามีเจตนาปิดบังไม่ เรื่องรายชื่อแขกที่มาวันนั้น ข้าน้อยก็มอบให้ท่านหมดแล้ว ขอสาบานว่าไม่กล้าโกหกแม้แต่น้อย”“เจ้าตื่นเต้นไปทำไม ข้ายังมิได้กล่าวเลยว่ามันเกี่ยวข้องกับเจ้า”ต้วนหลิงหันมายิ้มบางๆ ส่งมือให้องครักษ์เสื้อแพรอีกครั้ง คนหลังรีบยื
