ปเก็บของ เปลี่ยนชุด แล้วเปลี่ยนหน้ากากที่ดู “พอจะปกติ” หน่อยที่ถนนตะวันตกมีผู้คนแต่งตัวแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย ใส่หน้ากากก็ไม่ดูโดดเด่นอะไรนัก หลินถิงจึงพาจินอันไจ้ออกจากหอหนังสือ ระหว่างทางนางซื้อของไม่หยุด ตั้งแต่เช้าที่ยังไม่ได้กินอะไร นางรีบร้อนมานั่งรอลูกค้าที่หอหนังสือพอได้ออกมาก็หิวจนอยากกินซาลาเปาในคำเดียวจินอันไจ้เหลือบตามองเศษซาลาเปาที่มุมปากของนางอย่างรังเกียจ“อยู่ห่างๆ ข้าหน่อย”นางรีบเช็ดปาก “เจ้าก็พูดไป เมื่อก่อนข้าเก็บเจ้ากลับมาจากสุสานร้าง ตอนนั้นเจ้าทั้งตัวมีแต่แมลงไต่ กลิ่นเหม็นแทบตาย ข้ายังไม่เคยบ่นสักคำเลยนะ”“ไม่เคยบ่น?”เขากอดดาบไว้แน่น สายตาเย็นเฉียบมองมา“ข้าจำได้ว่าเจ้าตอนนั้นอาเจียนไปตั้งหลายรอบ แล้วยังเอาเท้ามาเตะข้าอีก บอกว่าจะฆ่าแมลงให้ตายไม่ใช่หรือ?”หลินถิงโวยวายทันที “ข้าหมายถึงฆ่าแมลงจริงๆ นะ! จับมันด้วยมือไม่ไหวนี่นา”จินอันไจ้เพียงหัวเราะเย็น “เฮอะ”นางก็หัวเราะกลับ “จะเชื่อไม่เชื่อก็ตามใจเถอะ ข้าพูดจริงก็แล้วกัน”หลินถิงยังไม่ได้เปลี่ยนชุด เดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับจินอันไจ้อยู่บนถนนใหญ่ เงาจากระยะไกลดูคล้ายสองพี่น้อง –พี่ชายสูงเงียบขรึม กับน้องชายตัวเล็กช่างพูดภาพตรงหน้านั้น ตกเข้าสู่สายตาของบุรุษหนุ่มผู้ยืนอยู่ริมหน้าต่างโรงเตี๊ยมทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของถนน ต้วนหลิงผู้สูงสง่าเยี่ยงนกกระเรียนในฝูงไก่ มองเลยผ่านชายหนุ่มไปยังหญิงสาวผู้มีใบหน้าเนียนขาว แม้ใน
