ข็มขัดอย่างเรียบหรู งดงามสง่าคือต้วนหลิงต้วนซินหนิงก็เห็นเช่นกัน รีบเดินขึ้นบันได “พี่รอง เหตุใดไม่เข้าจวนเล่า?”“ท่านต้วน” หลินถิงทำความเคารพ“คุณหนูเจ็ด” ต้วนหลิงตอบกลับด้วยท่าทางสุภาพ สายตาเขาหันไปยังน้องสาวของตน-ต้วนซินหนิงด้วยแววตานุ่มนวล “ข้าต้องการคุยธุระกับคุณหนูเจ็ด”ต้วนซินหนิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างทั้งสองคน และยิ่งไม่รู้ว่าหลินถิงเคยเล่าเรื่องนักฆ่าให้เขาฟังไปแล้ว นางจึงเอ่ยถามด้วยความสับสน “พี่รองมีธุระอะไรกับเล่ออวิ๋นหรือเจ้าคะ?”ต้วนหลิงกล่าวว่า “ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนัก หากมีโอกาสข้าจะค่อยเล่าให้เจ้าฟังทีหลัง”เมื่อพูดถึงขั้นนี้แล้ว ก็ยากที่ต้วนซินหนิงจะรบเร้าให้อีกฝ่ายอธิบายอะไรต่อ นางรู้ว่าแม้หลินถิงจะไม่ถูกกับพี่ชายของตน แต่เขาก็ไม่มีทางทำร้ายหลินถิงแน่ นางจึงหันหลังกลับไปยังเรือนต้วนซินหนิงเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่คิดอะไรซับซ้อนนัก ต่างจากเถาจูที่อยู่ข้างนางโดยสิ้นเชิง – นางแอบรู้สึกประหลาดใจว่าทำไมทั้งสองจึงดูใกล้ชิดกันนักเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เถาจูรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลยเมื่อต้วนซินหนิงจากไปจนลับตาแล้ว ต้วนหลิงก็หันกลับมาสบตาหลินถิงพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “คุณหนูเจ็ดไม่ทราบว่ายินดีจะติดตามข้าไปที่กองกำกับการเหนือหรือไม่”เถาจูตกใจมาก – เหตุใดเขาต้องพาคุณหนูของนางไปสถานที่อันน่าหวาดกลัวเช่นนั้น? ในความทรงจำของเถาจูสถานที่นั้นขึ้นชื่อว่ามีแต่คนเข้า ไม่มีคนออก แล
