เหมือนกัน เหมือนจะเคยมีเรื่องราวทำนองนี้จริงๆ”คุณชายผู้สูงศักดิ์คนหนึ่ง เคยไปหาคุณหนูแห่งหอบุปผาผู้งดงามบ่อยครั้ง หากแต่ไม่ใช่เพื่อความสำราญ ไม่เกี่ยวกับความรักหรือกิเลสใดๆ จึงกลายเป็นเรื่องเล่าลือที่น่าประทับใจ“คุณชายห้าสกุลเซี่ยช่างโชคดีเหลือเกิน ที่มีหญิงงามยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเขาเช่นนี้”คุณหนูแห่งหอบุปผาไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น นางก้าวมาขวางด้านหน้าคุณชายห้าอย่างแน่วแน่:“คุณชายห้า ท่านรีบหนีไปก่อนเถิด พวกเราจะถ่วงเวลาให้เอง”ชายข้างกายนางเปลี่ยนสีหน้าจากขี้เล่นลอยชาย กลับจริงจังขึ้น หยิบดาบซิ่วชุนเตาที่หล่นตอนพุ่มไม้บานขึ้นมาเป็นอาวุธในมือ:“ใช่แล้ว คุณชายห้า ท่านไปก่อน เราจะต้านไว้เอง”เซี่ยอู่ใบหน้าซูบซีด ใช้มือข้างหนึ่งกดแผลลูกธนูที่เอว มองต้วนหลิงโดยไม่พูดสักคำต้วนหลิงกลับไม่แม้แต่จะเหลือบแลเขา เพียงแต่หยิบกระบอกไม้ไผ่เล็กออกมาเปิดฝา ภายในพุ่งอะไรบางอย่างขึ้นสู่ท้องฟ้า “ฟิ้ว-” แสงสีแดงเฉิดฉายกลางฟ้าโปร่งดุจดอกไม้ไฟนั่นคือสัญญาณแจ้งเตือนของกองกำลังองครักษ์เสื้อแพร ไม่ถึงชั่วครู่ องครักษ์เสื้อแพรจะต้องมาถึงพวกชาวบ้านเพิ่งรู้ตัวว่าองครักษ์เสื้อแพรมาถึงแล้ว ต่างก็แตกกระเจิงหนีอย่างลนลาน กลัวจะโดนหาว่าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ เมื่อครู่ถนนยังคับคั่งด้วยผู้คน บัดนี้กลับเหลืออยู่เพียงไม่กี่ชีวิตคุณหนูแห่งหอบุปผารีบประคองเซี่ยอู่ถอยหลังไป เซี่ยอู่นั้นไม่มีวิชาตั
