วเบา เป็นเพียงบัณฑิต แถมผ่านการทรมานร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล หากไร้ผู้ช่วยเหลือ ยามถูกจับตัวก็ไม่มีทางหนีความตายพ้นเขาเคยช่วยนาง นางไม่เคยลืม ต่อให้วันนี้ต้องตาย นางก็ต้องส่งเขาให้พ้นอันตรายสถานการณ์ใกล้จะควบคุมไม่ได้อยู่แล้ว แต่หลินถิงกลับยังไม่ยอมออกห่างจากต้วนหลิงในเมื่อเป็นพ่อค้า ก็ต้องรู้จักคว้าโอกาสทุกครั้งที่จะนำไปสู่ความสำเร็จดาบซิ่วชุนเตาของต้วนหลิงถูกชายผู้นั้นหยิบไป ตอนนี้เขาจึงมือเปล่า นางกำลังครุ่นคิดว่าจะไปหาอาวุธสักชิ้นมาให้เขาดีหรือไม่ แต่รอบกายกลับมีเพียงดอกไม้กับขนมเท่านั้นบางทีอาจเพราะการที่นางเอาแต่มองซ้ายแลขวาจนดูเด่นเกินไป ต้วนหลิงจึงหันหน้ามามองนาง“คุณหนูเจ็ด?”คำพูดนั้นไม่ต่างอะไรจากการถามว่า “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ยังไม่คิดจะหาที่หลบซ่อนอีกหรือ?”หลินถิงเข้าใจเจตนา แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้ พลางล้วงมือไปที่เอวแล้วหยิบขวดยาขึ้นมา “ข้ามียาพิษ กับยาเมา ท่านจะเอาอันไหน?”ต้วนหลิงเหลือบมองไปที่เอวของนาง “ยาพิษกับยาเมา เจ้าพกของพวกนี้ติดตัวตลอดหรือ?”นางอยากจะบอกว่าเขาจับจ้องผิดจุด “เดินทางไปไหนมาไหน ต้องระวังตัวไว้ก่อน ท่านจะลองไหม ข้ายินดีให้นะไม่ใช่แค่ยืม-แต่ให้ใช้เลย”“ไม่ต้อง ขอบคุณ”ไม่เอาก็ไม่เอา……หลินถิงเก็บขวดยากลับคืนไปยังที่เดิม “อ้อ”ต้วนหลิงเด็ดดอกไผ่หวยที่มีหนามจากรถบุปผาขึ้นมาหนึ่งก้าน กลีบดอกสีแดงดุจเปลวเพลิงสะท้อนในดวงตาของเขา แต่งามล้ำกลับแฝงความอำมหิต เมื่อเขา
