่มลึกจนเลือดไหลซึม ชายคนนั้นไม่ยอมแพ้ พยายามกราชากมือออกแม้หนามจะแทงทะลุกระดูกต้วนหลิงยกหางตาอย่างเย็นชา แววตาเปล่งแสงสังหาร เขาหักดอกไม้อีกดอก จ่อไปที่ลำคอของชายผู้นั้น หนามเย็นเยียบลากผ่านเส้นเลือดใหญ่ตรงลำคอ อีกฝ่ายรีบเบี่ยงตัวหนี แม้จะรอดพ้นจากการถูกเฉือนเส้นเลือดใหญ่ แต่ก็ยังโดนฝากรอยเลือดไว้หนึ่งรอยจู่ๆ ท้องฟ้าที่แจ่มใสก็มืดครึ้ม ราวกับมีม่านบางมาปิดคลุมไว้ทั้งผืน ยังไม่ทันมีฝน ก็มีสายฟ้าแลบและเสียงฟ้าร้องนำมาก่อนหญิงงามอันดับหนึ่งหันกลับไปมองชายที่กำลังต่อสู้กับต้วนหลิง น้ำเสียงแม้ไร้ถ้อยคำ แต่ปากขยับชัดว่า “เจียงหลาง” ทว่าเท้าไม่หยุดวิ่ง กลับยิ่งเร่งรีบ เพราะนางรู้ว่าตนไม่มีทางเลือกหลินถิงรู้กำลังตัวเองดี จึงไม่คิดจะขวางทางการหลบหนีของหญิงงามและเซี่ยอู่ต้วนหลิงเป็นองครักษ์เสื้อแพรแต่นางไม่ใช่ หลินถิงมีสติตลอดเวลา ไม่คิดเสี่ยงโดยเปล่าประโยชน์ ตอนนี้นางมีเป้าหมายชัดเจน คือต้องหาเงินพาท่านแม่หนีออกจากบ้านสกุลหลิน และภารกิจใหม่ที่เพิ่งได้รับก็คือ-กอดเขา เรื่องพวกนี้ไม่ใช่หน้าที่ของนางหลินถิงหันซ้ายแลขวา แล้วเลือกที่มีชายคาให้ยืนหลบฝน เตรียมพร้อมรับมือกับฝนที่กำลังจะมา และแอบเนียนออกจากเรื่องให้เรียบร้อยฝั่งตรงข้ามนางคือรถบุปผาที่แทบพังพินาศ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังสนั่น ชายผู้นั้นถูกเตะตกจากรถบุปผาใบหน้าและมือที่เคยหล่อเหลากลับเต็มไปด้วยรอยหนามต้วนหลิงยังถือดอกไผ่หวยไว้ มองเขา
