จากที่สูงลงมาอย่างไม่แยแส หลินถิงเพ่งตามอง เห็นว่าหนามแทงลึกเข้าไปถึงเข่า ชายผู้นั้นต้องใช้พลังภายในขับหนามออก ทั้งเลือดทั้งแรงหมดสิ้น ยังคงพยายามจะลุกขึ้นก่อนจะได้ลุกต้วนหลิงก็หันหลัง ขว้างดอกไผ่หวยไปอีกครั้ง แต่เป้าหมายไม่ใช่เขา กลับเป็นหญิงงามที่หนีไปไกลแล้วฉับพลัน ดอกไม้ทะลุอากาศด้วยความเร็วราวสายฟ้า กลีบปลิวว่อนตามแรงลม ขณะที่ก้านดอกที่เหลือซัดเข้าจุดสำคัญของหญิงงาม นางเซจนเกือบล้ม กระอักเลือดคำโตออกมานางรู้ตัวทันทีว่าไม่รอด ฝืนกลืนเลือดกลับลงคอแล้วหันไปบอก “คุณชายห้า รีบไป อย่าห่วงเรา”เซี่ยอู่รับร่างนางไว้ สีหน้าซีดเผือดเพราะถูกทรมานมานาน ผอมแห้งแรงน้อย เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบแห้งจนแทบฟังไม่ออก “ขอโทษ…”เสียงฝนกระหน่ำลงมาในทันที ละอองน้ำซัดล้างกลิ่นคาวเลือดบนถนนตะวันตก สายน้ำไหลตามพื้นสูงลงสู่พื้นต่ำต้วนหลิงเดินลงจากรถบุปผา เหยียบน้ำฝ่าสายฝนเข้าไปใกล้ ในจังหวะนั้นเอง ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งมาจากหน้าต่างบนอาคารสูงเสียงธนูแหวกอากาศถูกกลบด้วยเสียงฝนที่กระหน่ำลงมา แต่เสียงตะโกนของหลินถิงกลับดังก้อง “ระวัง! มีธนู!ทิศตะวันออกเฉียงใต้!”ที่จริงต้วนหลิงก็เห็นลูกธนูนั่นแล้ว และเตรียมรับมือไว้แล้วเช่นกัน แต่ใครจะคิดว่าจะมีคนโยนแผ่นไม้หนาเข้ามาขวาง ลูกธนูเหล็กพุ่งเสียบเข้าแผ่นไม้เสียงดัง ปัก!หลินถิงเป็นคนโยนแผ่นไม้นั้นเอง นางไม่หลบฝนอีกต่อไป วิ่งฝ่าสายฝนเข้ามาหาต้วนหลิงต้วนหลิงสงสัยว่านางจะม
