วตบมือเปล่งเสียงร้องเชียร์อย่างสะใจ เสียงสูงแหลมของนางดังก้องไม่ขาดสาย กระทบโสตประสาทของต้วนหลิงจนแทบชาหากไม่รู้ความจริง คงพากันคิดว่าหลินถิงตั้งใจมาดูการแสดงมากกว่าจะมาส่งเขากลับกองกำกับการเหนือ หรือไม่ก็คงใช้ข้ออ้างการมาส่งเป็นแผนกลบเกลื่อน ที่แท้คืออยากมีเพื่อนเที่ยวมากกว่าครู่หนึ่งผ่านไป หลินถิงจึงเพิ่งรู้ตัวว่านางลืมจุดประสงค์ที่แท้จริงของการเดินทางครั้งนี้เสียสนิท จึงรีบหันกลับมาสนใจต้วนหลิง“ท่านต้วน ถนนตะวันตกนี้ใกล้กับกองกำกับการกว่าทางอื่นอยู่มาก จะได้ประหยัดเวลานิดหน่อยเจ้าค่ะ”กล่าวอ้างเหตุผลของการเลือกเส้นทางนี้ แท้จริงแล้วหลินถิงตั้งใจพาต้วนหลิงมายังถนนที่คึกคักและอลหม่านแห่งนี้ เพราะอยากใช้จังหวะที่ผู้คนเบียดเสียดเข้าหากันเป็นข้ออ้าง “พลั้งเผลอ” โผเข้าไปซบกอดเขา และถอนตัวอย่างแนบเนียนต้วนหลิงหลบแม่ค้าที่จูงลาตัวหนึ่งผ่านไป สีหน้าไร้ซึ่งความไม่พอใจ “ข้าดูแล้วคุณหนูเจ็ดน่าจะคุ้นเคยกับที่นี่ไม่น้อย คงมาเสมอกระมัง”หลินถิงเป็นเจ้าของร้านผ้า มีบ้างที่ต้องออกหน้าพูดคุยเจรจาธุรกิจ และมักแวะมาเสาะหาผ้าคุณภาพดีราคาย่อมเยาที่ถนนตะวันตกแห่งนี้ จึงไม่แปลกที่นางจะคุ้นชินพื้นที่ “ไม่ถึงกับบ่อยหรอกเจ้าค่ะ แค่มาเป็นครั้งคราวเท่านั้น”เขามิได้ซักไซ้ต่อ เอาแต่สังเกตสภาพแวดล้อมรอบข้างและผู้คนที่รูปลักษณ์แตกต่างกันไป อยู่ๆ ก็มีฝูงชนกลุ่มหนึ่งหลั่งไหลมาจากเบื้องหลัง ทำให้ถนนที่แออัดอยู่แล้วย
