ิ่งแน่นขนัด หลินถิงสอบถามจากคนที่เดินผ่านมาจึงได้ความว่า วันนี้มีขบวนเกี้ยวบุปผางามแห่ผ่าน ผู้คนจึงแห่มาชมกันไม่หยุดหย่อนคนมากมายเช่นนี้เข้าทางหลินถิงเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งชุลมุนก็ยิ่งง่ายต่อการลงมือ ทว่ารอยยิ้มแห่งชัยชนะของหลินถิงยังไม่ทันเบิกบานก็สลายไปเสียก่อน เพราะคนเยอะเกินคาด นางกับต้วนหลิงกลับถูกคลื่นมหาชนแยกออกจากกัน ยิ่งเดินยิ่งห่าง แม้แต่ปลายเสื้อยังมิได้เฉียดต้อง“ท่านต้วน!”หลินถิงยังคงยึดมั่นในภารกิจ แต่กลับถูกกระแสคนผลักดันให้เคลื่อนไปข้างหน้า ต่อให้อยากออกจากฝูงชนก็ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นหลังเสือ ไม่เพียงนางไม่ได้สวมกอดต้วนหลิงในช่วงชุลมุน ยังกลับถูกผู้อื่นโผเข้ามากอดเสียเอง ส่วนใหญ่เป็นสตรีที่เคราะห์กรรมไม่ต่างจากนาง ถูกคลื่นคนผลักไสจนเกือบล้มสตรีเหล่านั้นแรงน้อยกว่าหลินถิง พอจะล้มก็คว้าใครสักคนไว้ก่อน นางเห็นแล้วก็ยื่นมือไปคว้าไว้ให้อย่างช่วยเหลือ แล้วยังไม่วายถูกดึงรั้งให้แนบชิดกลายเป็นกอดพันกันเป็นหมู่อยู่พักใหญ่ เมื่อนางทั้งหลายตั้งหลักได้แล้ว หลินถิงรีบหันกลับไปมองหาต้วนหลิง ปรากฏว่ามีผู้คนขวางกั้นอยู่ระหว่างพวกเขานับสิบคน โอกาสอันยิ่งใหญ่กำลังจะหลุดมือเช่นนี้หรือ? ไม่! นางไม่ยอมเด็ดขาดหลินถิงจึงระดมแรงทั้งหมดที่มีต้านกระแสฝูงชน เดินย้อนกลับอย่างยากลำบาก ผลักผู้คนที่พุ่งใส่มาทั้งหญิงชายยื่นมือออกไปยังทิศทางของต้วนหลิง ทว่าความคลั่งไคล้ของราษฎรที่มีต่อขบวนบุปผงาม หาใช่สิ่ง
