จากนั้นค่อยๆ งับกลีบบุปผาเข้าไปทีละน้อย ราวกับสุนัขผู้จงรักภักดีเขามิได้ละอาย หากแต่ภาคภูมิที่ได้แสดงตนต่อหน้าฝูงชน เสียงโห่ร้องดังกระหึ่ม เงินยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย บุรุษกลืนกลีบบุปผาลงคอ จากนั้นแหงนหน้าขึ้นคล้ายจะจุมพิตนาง ทว่าถูกนางใช้ฝ่ามือแตะหน้าผากแล้วดันศีรษะให้โน้มต่ำลงนางคณิกาอันดับหนึ่งสวมรองเท้าฟางประดับดอกไม้ รูปเท้าขาวดุจหยก เขาก้มลงไปใกล้เท้านาง แล้วค่อยๆ แลบลิ้นแตะดอกไม้ที่รองเท้าอย่างหลงใหล จนบางคราแทบจะสัมผัสเท้าอันงดงามนั้นเข้าเงินยังคงโปรยลงเกี้ยวอย่างแม่นยำ ไม่มีเหรียญใดหล่นลงโดนฝูงชนแม้แต่ชิ้นเดียว หลินถิงซื้อถุงเกาลัดคั่วมาหนึ่งถุง นั่งกินพลางชมขบวนตาโต นางอดไม่ได้ที่จะคิด “นี่มันนิยายเรทจำกัดอายุชัดๆ นางคณิกายังมีลูกเล่นได้ถึงเพียงนี้ ทั้งคาดไม่ถึงและสมเหตุสมผลเสียจริง”ในเมื่อวันนี้ไม่มีหวังทำภารกิจสำเร็จ เช่นนั้นก็ชมความรื่นรมย์เสียเถิด อย่างน้อยเพื่อปลอบหัวใจที่ผิดหวังนี้สักนิดก็ยังดีท่ามกลางเสียงโห่ร้องจอแจ จู่ๆ มีเสียงหนึ่งถามขึ้นข้างตัว “เจ้าชอบดูหรือ?”หลินถิงตอบตามสัญชาตญาณโดยไม่คิดว่าเป็นใคร “สวยดี ข้าชอบ”พอตอบเสร็จถึงรู้สึกผิดสังเกต รีบหันไปมองข้างตัว ไม่ใช่ต้วนหลิงแล้วจะเป็นใครเล่า!?“ท่านต้วน?” นางเบิกตากว้าง ยิ้มสดใสทันที มือยังถือถุงเกาลัดคั่ว อีกมือก็มีเกาลัดแกะเปลือกที่ยังอุ่นอยู่ เสียงพูดของนางแฝงกลิ่นหอมหวานของเกาลัดติดปลายเสียงต้วนหลิงมองน
