สำคัญที่ข้าจะบอกก็คือ……มีคนคิดจะสังหารท่านต้วน”ลมหายใจของนางรินรดข้างใบหูต้วนหลิง พลอยทำให้กลิ่นหอมจางๆ ของสตรีลอยเข้าจมูกโดยไม่รู้ตัว เขาเบี่ยงหน้าหนีอย่างเงียบเชียบ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “จะมีคนมาฆ่าข้า? เป็นใคร? แล้วคุณหนูเจ็ดรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”หลินถิงชะงักไปเล็กน้อย จริงๆ แล้วมันอยู่ในนิยาย นางคิดเช่นนั้น“ข้า……ได้ยินมาโดยบังเอิญเจ้าค่ะ”ในเนื้อเรื่องเดิมเคยกล่าวไว้ว่าต้วนหลิงจะถูกลอบสงหาร แต่ไม่ถึงกับเสียชีวิต เดิมทีนางก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง แต่ในเมื่อยังหาข้ออ้างใกล้ชิดเขาเพื่อทำภารกิจไม่ได้ เรื่องนี้จึงกลายเป็นสะพานที่ดีต้วนหลิงในอาภรณ์เรียบหรูสง่างาม ไม่มีแววกังวลหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย “โดยบังเอิญ?”หลินถิงรีบแต่งเรื่องต่อ “ปกติข้าไม่ชอบอยู่จวน เอาแต่วิ่งเล่นข้างนอก วันนี้ก็บังเอิญเดินผ่านตรอกหนึ่งแต่เช้าแล้วก็ได้ยินเสียงคนสนทนากันอยู่ข้างใน เขากล่าวถึงชื่อท่าน……”โต๊ะที่กั้นกลางทั้งสองไม่ใหญ่ หลินถิงโน้มตัวเข้าใกล้ พลันมีเส้นไหมจากผมหล่นลงมาสัมผัสหลังมือของต้วนหลิงทำให้รู้สึกคันยุบยิบ แต่เขาเพียงขยับถอยออกมาอย่างเงียบเชียบ “แล้วอย่างไรต่อ?”หลินถิงไม่ทันได้สังเกตท่าทีของเขา“พอได้ยินเขาพูดว่าจะลอบทำร้ายท่าน ข้าก็รีบตั้งใจฟัง แต่พวกเขาไม่ได้พูดรายละเอียดมากนัก ข้าเลยไม่รู้ว่าแผนคืออะไร”ต้วนหลิงลุกขึ้น เดินไปยังหน้าต่าง มือทั้งสองเคาะเบาๆ บนขอบหน้าต่าง สายตาเหมือนจับจ
