้องนักแสดงงิ้วอยู่แต่ความจริงแล้วกลับเลื่อนลอย “เจ้ามองเห็นหน้าพวกเขาหรือไม่?”“ไม่เจ้าค่ะ ข้ากลัวพวกเขาจะรู้ว่ามีคนแอบฟัง เลยไม่กล้าเข้าไปใกล้”หลินถิงพูดจบก็มองไปยังเอวของต้วนหลิงอีกครั้ง เมื่อเห็นเขาหันหลังให้ นางก็เผลอทำท่าทางลองกอดกลางอากาศไปหลายท่า เผื่อจะได้รู้ว่าท่าไหนจะกอดเขาได้แนบแน่นที่สุด และสำเร็จง่ายที่สุดต้วนหลิงเป็นบุรุษ ร่างกายต่างจากสาวใช้เถาจูของนาง ความสูงของเอวก็ไม่เหมือนกัน ที่สำคัญเถาจูไม่ขัดขืน แต่เขาจะขัดขืนแน่นอน นางจึงใช้นางเป็นแบบฝึกไม่ได้ชั่วชีวิตของหลินถิง นางไม่เคยกอดบุรุษคนไหนมาก่อน เป้าหมายดันเป็นต้วนหลิงอีก ทำให้รู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ บนหน้าต่างมี “กระดิ่งเงิน” แขวนอยู่ ใช้สำหรับแขกชั้นดีเคาะเพื่อเปลี่ยนบทงิ้วในเวที ซึ่งกระดิ่งนี้ถูกเด็กรับใช้เช็ดจนสะอาดเงาวับทุกวัน จนสะท้อนภาพได้ชัดเจนสายตาของต้วนหลิงที่ดูเหมือนจับจ้องนักแสดงงิ้วบนเวทีนั้น ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดเปลี่ยนเป้าหมายมายังกระดิ่งเงินแทน ภายในกระดิ่งเงินมีเงาสะท้อนของหลินถิงอย่างชัดเจน นางกำลังทำท่าทางประหลาดๆ กับอากาศ เหยียดแขนออกไป เปลี่ยนท่าไปเรื่อยๆ ดูยังไงก็ไม่เหมือนจะลอบทำร้ายครู่ต่อมา ต้วนหลิงก็เห็นหลินถิงเขย่งเท้าแอบย่างก้าวเข้ามาใกล้เขาอีกสองก้าว มือเขาขยับไปจับด้ามดาบปักเอวอย่างไร้เสียง สายตายังจับจ้องกระดิ่ง แต่แล้วหลินถิงกลับทำหน้าลังเลสุดขีด แล้วเดินถอยกล
