หลินถิงนอนหลับยาวจนตะวันโด่งสูงกลางฟ้า นางมิได้ฝันร้ายอีกแล้ว หากแต่เปลี่ยนไปฝันถึงการร่ำรวยชั่วข้ามคืน ใบหน้านวลแดงเรื่อจากความอบอุ่นของห้อง มือไม้ก็พลันสะบัดไปมาอย่างสุขสม ปลายเท้าเตะออกจนผ้าห่มตกลงไปกองกับพื้นเถาจูซึ่งรออยู่ในห้องข้างนอก ได้ยินเสียงบางสิ่งตกกระแทกพื้น ก็รีบร้อนวางผ้าเช็ดหน้าที่ปักไว้ครึ่งหนึ่ง แล้วพุ่งเข้ามาอย่างเร็ว แต่เมื่อมองเห็นคนบนเตียงยังนอนหลับสนิทปลอดภัยดี สิ่งที่โชคร้ายก็คือผ้าห่มที่เพิ่งซักสะอาดเมื่อวานเถาจูเก็บผ้าห่มขึ้นวางบนตั่งคนงาม และในเวลานั้นเอง เสียงอึกทึกที่หน้าประตูก็ดังขึ้นมา นางยังไม่ทันได้ไปถามไถ้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น มารดาของหลินถิง หลี่ซื่อ ก็เร่งร้อนยกม่านเข้ามาแล้วหลี่ซื่อก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ถึงข้างเตียงก็ดึงบุตรสาวที่ยังจมอยู่ในห้วงแห่งความฝันขึ้นมา “หลินเล่ออวิ๋น! เจ้าลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!” เล่ออวิ๋นคือชื่อรองของนางหลินถิงยังงัวเงีย ลืมตาพลางยืดเส้นยืดสาย “ท่านแม่ ไยท่านถึงมาที่นี่เล่า?”พูดพลางก็กอดหลี่ซื่อไว้แน่น หลี่ซื่อแงะมือนางออกด้วยสีหน้าผิดหวัง “เจ้าคือลูกสาวของข้า เป็นมารดาแล้วจะมาเยี่ยมลูกไม่ได้หรือ? อีกทั้งยามนี้เป็นกี่ยามแล้ว ยังจะมัวนอนกลิ้งอยู่บนเตียงอีก!”ตลอดหลายวันที่ผ่านมา หลี่ซื่อรู้สึกคับข้องใจอยู่ในอก บุตรสาวของนางมีอันใดด้อยไปกว่าบุตรสาวของอนุเสิ่น?เหตุใดหลินซูถึงได้หมั้นหมายกับบุตรชายของรองเสนาบดีกรมคลังแล้ว แต่การแต่
