“คุณหนูเจ็ด!” เถาจูและบ่าวไพร่คนอื่นต่างพากันหลบแดดอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ นางเฝ้าดูสถานการณ์ทางฝั่งหลินถิงมาโดยตลอด ครั้นเห็นอีกฝ่ายกลิ้งตกลงไปในพุ่มหญ้า ก็รีบรุดเข้าไปประคองพุ่มหญ้านุ่มนิ่ม หลินถิงไม่ได้เจ็บตัว เพียงแค่เสื้อผ้าและเส้นผมพลันเต็มไปด้วยเศษหญ้า เมื่อเจ้าตัวลุกขึ้นมาคล้ายหุ่นฟางน้อยงดงาม ส่วนต้วนหลิงที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวกลับยังคงอยู่ในสภาพเรียบร้อยไร้ริ้วรอยเถาจูมองเห็นแล้วอดสงสารคุณหนูของตนมิได้ จึงค่อยๆ เอาเศษหญ้าที่ติดบนเรือนผมหลินถิงออก พลางถามเสียงเบา “คุณหนูลื่นล้มไปได้อย่างไรเจ้าคะ?”หลินถิงยกมือลูบแขนตนเอง เอาเศษหญ้าออกอย่างใจเย็น คิดในใจว่า ตราบใดที่ข้าไม่กระอักกระอ่วน คนอื่นต่างหากเล่าที่จะรู้สึกอับอายแทน “วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้ขี่ม้า ตื่นเต้นเกินไปนิด หลังลงจากหลังม้าก็เผลอวิ่งเร็วเกินไป เลยยืนไม่มั่น”นางพูดอย่างผิวเผิน ไม่เอ่ยถึงเรื่องที่ต้วนหลิงยืนดูอยู่เฉยๆ สักนิด ทว่าหาได้รู้ไม่ว่าเถาจูนั้นเห็นภาพนางล้มกลิ้งเข้าไปในพุ่มหญ้าทั้งหมดกับตาเพราะเหตุนี้เอง เถาจูจึงยิ่งรู้สึกสงสารคุณหนูเจ็ดของตนเข้าไปใหญ่ รีบประคองหลินถิงไปนั่งยังที่ร่ม แล้วตรวจดูผิวกายที่โผล่พ้นแขนเสื้ออย่างร้อนรน กลัวจะมีบาดแผลใดเมื่อแน่ใจว่าไม่มีบาดแผลใดๆ ใจที่เคยตึงเครียดของเถาจูก็คลายลงได้บ้าง“บ่าวตกใจแทบตายเจ้าค่ะ…”เสียงเอะอะของพวกนางทำให้คนที่อยู่ไม่ไกลนักต่างหันมามอง ต้วนซินหนิงได้ข
