นอนนั้นย่อมมีสิ่งหนึ่งปรากฏขึ้นมาโดยมิอาจควบคุม สิ่งนั้นหาใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด บุรุษย่อมล้วนมีพบพาน แต่กับต้วนหลิงนั้นสถานการณ์มิได้ธรรมดา หากปล่อยไว้มันจะมิยอมหายไปเอง ต่อมาเขาจึงล่วงรู้ว่านี่คือภาวะที่เรียกว่า “ความใคร่ติดพัน”ต้วนหลิงเป็นผู้ที่เกลียดการสูญเสียการควบคุมสิ่งใดที่สุด ดังนั้นเขาจึงไม่เคยยอมปล่อยให้มันครอบงำแม้แต่คราเดียว วันนี้ก็เช่นกัน เขาเอื้อมมือไปหยิบมีดเล่มหนึ่งที่ซ่อนไว้ใต้หมอน แหวกแขนเสื้อขึ้น ยกมีดกรีดที่ข้อมือใบมีดกรีดผ่านผิวหนังบางเฉียบ โลหิตสีแดงสดไหลซึมออกมา เขาเพียงใช้ผ้าผืนหนึ่งเช็ดคราบโลหิตโดยไม่แสดงอาการใดๆ ขณะเดียวกัน ความแข็งขืนเบื้องล่างก็ค่อยๆ จางหายไป ความเจ็บปวดขับไล่ความใคร่ออกไปจนสิ้นต้วนหลิงสีหน้าเย็นชา เปลี่ยนเครื่องแต่งกายอย่างสงบ เมื่อเสื้อชั้นในสีขาวถูกรูดออก ข้อมือแข็งแรงทั้งสองของเขาก็ปรากฏต่อแสงแดดยามเช้า บาดแผลเก่าจำนวนมากทับซ้อนกันเป็นสาย ราวกับฝูงแมลงปีกแข็งน่าเกลียดขดตัวอยู่บนผิวกาย แผ่รังสีอาฆาตอันชวนให้ขนหัวลุก
