ิงกลับเร็วกว่า ยื่นมือรับด้วยตนเองทั้งสองข้าง ท่าทีแสดงถึงความให้เกียรติหลินถิงอย่างเด่นชัด บ่าวไพร่ที่อยู่ในห้องต่างก็แลเห็น และจดจำไว้ในใจ สาวใช้คนนั้นจึงถอยกลับไปอย่างเงียบๆเมื่อเปิดกล่องของขวัญออก ในกล่องนั้นมีตุ๊กตาดินเผาขนาดเล็กสลักอย่างประณีต แววตา ท่าทาง เสื้อผ้าลวดลายทุกอย่างงดงามประหนึ่งมีชีวิตนางถอนหายใจเบาๆ เอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาอย่างทะนุถนอม “งดงามยิ่งนัก”หลินถิงมองนางด้วยสายตาจริงใจ “นี่ข้าปั้นเองกับมือ หวังว่าเจ้าจะไม่รังเกียจ”“จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าชอบมาก ชอบมากจริงๆ นี่คือของขวัญที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยได้รับ ขอบใจเจ้ามากนะ”ต้วนซินหนิงรู้ดีว่าการปั้นตุ๊กตาดินละเอียดได้ถึงเพียงนี้ ต้องใช้ความตั้งใจและเวลามากเพียงใดต้วนซินหนิงให้เกียรตินางเหลือเกิน ตุ๊กตาดินที่หลินถิงปั้นจะดีได้ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? คนหน้าด้านอย่างหลินถิงยังอดรู้สึกเขินอายขึ้นมานิดๆ ไม่ได้“เจ้าชอบก็ดีแล้ว”หลินถิงนั่งลงตามที่ต้วนซินหนิงเชื้อเชิญ ก้นเพิ่งจะแตะเก้าอี้ นางก็กระซิบกระซาบเข้ามาใกล้ ทำท่าลับลมคมในแล้วเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา“ทายาทสกุลโหวเซ่ออันก็จะมาวันนี้ด้วย”“เจ้าชวนเขามาหรือ?” หลินถิงหันไปมองต้วนซินหนิง ด้วยสายตาชื่นชมในความกล้าหาญในการไขว่คว้าความรักในต้นฉบับเดิมนั้น แม้ต้วนซินหนิงกับเซี่ยจื่อม่อยังมิได้แต่งงานกัน แต่กลับมีข่าวลือสะพัดไปทั่ว จนถึงวันที่แต่งจริง ท้องของนางก็นูนออกมาชัดเจนแล
