ลื้อยพันผนัง กิ่งไม้เขียวชอุ่มปกคลุมโขดหิน แว่วเสียงน้ำไหลจากลำธารเล็กๆ ทรายขาวน้ำใสจนมองเห็นพื้นยิ่งเดินลึกเข้าสู่จวน ยิ่งรู้สึกราวกับกำลังหลุดเข้าไปในภาพวาดหมึกจีน จวนสกุลต้วนที่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ย่อมแตกต่างจากจวนหลินเป็นไหนๆ หลินถิงเลิกคิ้วขึ้นเพียงเล็กน้อย ชื่นชมอยู่ในใจ แต่หาได้คิดจะอิจฉาอาฆาตไม่เรือนของต้วนซินหนิงอยู่ใกล้แค่เอื้อม บ่าวรับใช้ขอให้หลินถิงรอสักครู่ ก่อนเคาะประตูเบาๆ “คุณหนูสาม คุณหนูเจ็ดมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”บานประตูเปิดออกจากด้านใน แต่ผู้มาเปิดไม่ใช่สาวใช้ กลับเป็นต้วนซินหนิงด้วยตนเอง เถาจูที่ตามหลินถิงอยู่เบื้องหลัง แอบมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างละเอียด เสื้อผ้าสีชมพูอ่อน เครื่องประดับแม้นไม่มาก แต่แต่ละชิ้นล้วนล้ำค่าปักปิ่นหยกเขียวลวดลายดอกไม้กับนกต่างๆ ต่างหูทองคำฝังเพชรหายาก กำไลหยกขาวที่ไม่ค่อยพบเห็นต้วนซินหนิงเพิ่งตื่นไม่นาน เพิ่งแต่งหน้าเสร็จ ยังไม่ได้เลือกเสื้อผ้าที่จะใส่วันนี้ด้วยซ้ำ ทว่าความสง่างามกลับเปล่งปลั่งจนยากจะกลบได้ เมื่อมองกลับมายังหลินถิง แม้นรูปโฉมจะงดงาม แต่เครื่องแต่งกายทั้งหลายกลับดูด้อยกว่าอยู่มาก เถาจูรู้สึกขมในอกอยู่เงียบๆต้วนซินหนิงยื่นมือออกมา คว้ามือหลินถิงเข้าไปในห้องด้วยสีหน้าปลาบปลื้ม“เข้ามานั่งก่อนสิ เจ้าอยากดื่มชาหรือไม่?”“ไม่ล่ะ ข้าไม่กระหายน้ำ” หลินถิงตอบ พลางยื่นของขวัญที่เตรียมมาให้สาวใช้ข้างกายทำท่าจะรับของ แต่ต้วนซินหน
