ต่พวกนั้นก็ไม่เชื่อ ลากตัวหลินถิงลงไปชั้นล่างแทนคมมีดเย็นเฉียบจ่อคออยู่ หลินถิงรู้ดีว่าไม่อาจต่อต้านได้ จึงค่อยๆ ก้าวเท้าลงบันไดอย่างระมัดระวัง เมื่อถึงทางโค้ง พวกนั้นก็หยุด ไม่ได้ลากนางลงไปต่อ แต่กลับใช้มีดกดนางไว้แน่นเพื่อไม่ให้ขยับได้เบื้องล่าง แนวพลธนูเรียงแถวเป็นระเบียบ ลูกศรที่ส่องประกายเย็นเยียบชี้ขึ้นมายังบันไดตรงที่พวกนางยืนอยู่กลางหมู่พลธนู มีชายหนุ่มสวมชุดเครื่องแบบของหน่วยองครักษ์เสื้อแพร ยืนอยู่ด้วยท่าทางองอาจ เข็มขัดประดับลายหงส์รัดเอว รองเท้าหนังสีดำหนาหนัก มือข้างหนึ่งถือดาบปักพื้นไว้ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนด้ามดาบ ชุดเจ้าหน้าที่สีแดงสดราวกับโลหิต แต่ผู้สวมใส่กลับขาวสะอาดราวหิมะคนที่จับตัวหลินถิงไว้หันไปตะโกนข่มขู่ชายคนนั้นว่า “ต้วนหลิง ถ้าไม่อยากให้น้องสาวเจ้าตาย ก็ปล่อยให้พวกข้าไปซะ!”ต้วนหลิงเงยหน้าขึ้น มองหลินถิงเพียงแวบหนึ่งโดยไม่เอื้อนเอ่ยสักคำ อาภรณ์สีชมพูบานเย็นของนางมีรอยยับเล็กน้อย พอมองขึ้นไปก็เห็นลำคอขาวบางถูกมีดจ่ออยู่ ใบหน้าเนียนสะอาด ริมฝีปากแดง ฟันขาว เครื่องประดับที่ขมับสั่นไหวจะหลุดร่วงอยู่รอมร่อสายตาของต้วนหลิงสุดท้ายหยุดนิ่งอยู่บนใบหน้าของหลินถิง คล้ายมีความคิดบางอย่างในใจหลินถิงไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะคมมีดอยู่ใกล้คอนางเกินไป นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม เงินก็ยังหาได้ไม่มากพอ ยังไม่ได้เริ่มใช้ด้วยซ้ำ นางจะมาตายง่า
