นิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดถึงเซี่ยจื่อม่ออีกครั้ง นางเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยว่า: “ถ้าเขาไม่สนใจข้าเลย เหตุใดเขาจึงพาข้ากลับจวนด้วยตัวเอง แต่ถ้าเขามีใจให้ข้า เหตุใดถึงไม่เคยมาหาข้าเลย”หลินถิงมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง งับเนื้อปลาคำหนึ่ง แล้วกล่าวเรียบๆ ว่า “เจ้าถามเขาโดยตรงเลยก็ได้”ต้วนซินหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองไปยังห้องข้างๆ ด้วยสายตากระวนกระวาย พอได้ยินคำแนะนำก็เริ่มมีใจคิดจะทำตาม“ถามตรงๆ จะไม่เป็นการเสียมารยาทเกินไปหรือ”ไม่รอให้หลินถิงตอบ ต้วนซินหนิงก็ถอดหยกแกะสลักที่เอว ซึ่งสลักชื่อ “ซิงหนิง” เอาไว้“ข้าอยากมอบสิ่งนี้ให้เขา”นางพูดอย่างเขินอาย คนที่มักจะเชื่อฟังอยู่เสมอกลับกล้าทำเรื่องเสี่ยงๆ ขึ้นมา หลินถิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจพลางดึงหยกจากมือของต้วนซินหนิงคืนมา จะเอาไปใส่คืนให้นาง“รอให้เจ้าสองคนยืนยันความรู้สึกต่อกันก่อน แล้วค่อยให้หยกชิ้นนี้ก็ยังไม่สาย”ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกกระแทกเปิดออกจากด้านนอก เห็นหญิงรับใช้กับบ่าวชายที่อยู่ด้านนอกต่างถูกกดคอด้วยมีด ต้วนซินหนิงไม่เคยพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน จึงกรีดร้องออกมา แล้วรีบหลบไปอยู่ด้านหลังหลินถิงทันทีผู้บุกเข้ามาถืออาวุธในมือ หน้าตาดุดัน ร้องถามเสียงเข้ม “พวกเจ้า คนไหนเป็นน้องสาวของต้วนหลิง”“……”หลินถิงยังถือหยกที่ยังไม่ได้คืนให้ต้วนซินหนิงอยู่ จึงถูกเข้าใจผิดว่าเป็น “ต้วนซินหนิง” ไปเสียอย่างนั้น แม้ว่าต้วนซินหนิงจะรีบบอกว่าตนเองต่างหาก แ
