เล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงฉากที่ทั้งสองพบกัน หลินถิงเข้าใจดีว่านี่เป็นสัญญาณของหญิงสาวที่เริ่มรู้จักความรัก แต่นางไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว ขอแค่เป็นผู้ฟังที่ดีพอวันนี้ถูกต้วนซินหนิงพามาหอนานซานเพื่อพบเซี่ยจื่อม่อ หลินถิงก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรมากกว่านั้น ทันทีที่เข้าห้องต้วนซินหนิงก็รีบแนบหูไปกับกำแพงที่ติดกับห้องข้างๆ เพื่อแอบฟัง แต่หลินถิงทำเหมือนไม่เห็น เดินไปหาที่นั่ง แล้วเริ่มจิบสุราฤดูใบไม้ร่วงของหอนานซานอย่างสบายใจสุราฤดูใบไม้ร่วงช่างรสชาติดีเสียจริง หลินถิงนึกสงสัยว่าควรจะขยับขยายไปทำธุรกิจเครื่องดื่มเพิ่มเติมดีไหมห้องส่วนตัวของหอนานซานเก็บเสียงได้ดีเยี่ยม ต้วนซินหนิงฟังอยู่นานก็ไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว จึงนั่งลงข้างหลินถิงด้วยสีหน้าผิดหวัง พลางกำผ้าเช็ดหน้าแน่นแล้วถามว่า“เจ้าว่าข้ากับคุณชายเซี่ยจะมีโอกาสหรือไม่”ในใจหลินถิง นางอยากจะตะโกนตอบว่า “พวกเจ้าคือพระนางที่ผู้แต่งล็อกคู่เอาไว้แล้วนะ!” แต่คำพูดที่ออกมานั้นนุ่มนวลกว่ามาก นางพูดโดยเผื่อทางไว้ว่า “เรื่องของบุพเพนั้น ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า”ต้วนซินหนิงได้ฟังแล้วก็หน้าเศร้า “ช่างเถอะ วันนี้ก็ถือว่าเราออกมาเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศ เจ้าต้องการกินอะไรบ้าง”หลินถิงไม่เกรงใจเลย สั่งอาหารมาหลายอย่าง เพราะตอนนี้ท่านพ่อของนางยังไม่หายโกรธ เย็นนี้กลับไปที่จวนอาจต้องอดข้าว ถูกลงโทษ ก็เลยตั้งใจจะกินให้อิ่มซะก่อนระหว่างมื้ออาหาร ต้วนซินห
