งเห็นต้วนซินหนิง หลินถิงก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความจริงอันน่าปวดหัวว่าตนอยู่ในโลกของนิยายเรทสิบแปดบวก ภาพความวุ่นวายต่างๆ ผุดขึ้นในหัว ไล่ก็ไม่ไป ทำให้นางรู้สึกซับซ้อนใจอย่างยิ่งนางไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า ต้วนซินหนิงผู้น่ารักไร้เดียงสานี้จะมีความสัมพันธ์กับบุรุษในเรื่องราววุ่นวายถึง[1] เพียงนั้น หลินถิงไม่รู้เลยว่าควรจะเผชิญหน้ากับต้วนซินหนิงอย่างไร เหตุใดมนุษย์ถึงไม่มีปุ่มลบความทรงจำบางอย่างได้?ต้วนซินหนิงเห็นหลินถิงยืนนิ่งอยู่กับที่ จึงถามอย่างแปลกใจ “เหตุใดยังไม่ขึ้นมาอีกเล่า?”ไม่อาจปล่อยให้คิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ได้ หลินถิงสูดหายใจลึก แล้วขึ้นรถม้าไปตามคำเชื้อเชิญ วันนี้ต้วนซินหนิงดูเขินอายเป็นพิเศษ แก้มแดงระเรื่อ กล่าวเสียงเบาๆ ว่า “เจ้าจะไปกับข้าหน่อยได้หรือไม่”***ณ เรือนเจ้าอวี่ [1]พื้นดินเย็นเฉียบชุ่มชื้น เปียกโชกด้วยเลือดคาวเหม็นฟุ้ง เสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดดังระงมก้อง ผู้ต้องโทษที่ถูกทรมานจนร่างกายเละเทะ เนื้อหนังฉีกขาด กระดูกโผล่พ้นเนื้อออกมา ไม่ไกลออกไป ชายหนุ่มผู้หนึ่งในชุดเฟยอวี้ฝูสีแดงเพลิงยืนตระหง่าน สง่างามราวนกกระเรียน ก้มหน้าค่อยๆ เปิดอ่านเอกสารสำนวนคดี สีหน้าเย็นชาเฉยเมยประหนึ่งไม่รู้สึกถึงกลิ่นเลือดหรือเสียงกรีดร้องที่อยู่รอบกายเนิ่นนาน ผ่านเสียงโหยหวนอีกครั้ง ผู้ต้องหาอ่อนแรงจนกล่าวออกมาได้ว่า “ข้ายอมรับสารภาพแล้ว……”ต้วนหลิงชะงักปลายนิ้ว ค่อยๆ ปิดเอกสารสำนว
