กคนกระโดดตัวลอย: “แพงขนาดนั้นเลยเหรอ!”
แน่นอน อาหารทะเลไม่มีคำว่าถูก แต่พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะแพงหูฉี่ขนาดนี้ โม่จาทาเป็นคนเลือกร้านนี้ พวกเขาจึงไม่รู้ราคามาก่อน
ขณะที่ทุกคนรู้สึกผิด โม่จาทาก็ทำหน้าที่รูดการ์ดและเซ็นสลิป: “หลังจากคลุกฝุ่นมานานปี ฉันเกือบลืมไปแล้วว่าการใช้จ่ายเงินราวกับเบี้ยเป็นอย่างไร”
ความรู้สึกผิดสลายไป ทุกคนรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า แน่นอน ยกเว้นบางคน คนๆนั้นจ้องไปที่ฮ่าวเหมย: “พ่อคนรวย เวลาที่นายรูดการ์ด นายไม่ใช่เม่ยเกอของพวกเรา แต่กลายร่างเป็นนายน้อยเม่ย”
หลังจากอาหารทะเล นายน้อยเม่ยก็พาทุกคนไปต่อที่คาราโอเกะ ปาร์ตี้กันจนเที่ยงคืนก่อนจะแยกย้าย
วันรุ่งขึ้นเป็นวันเสาร์ โม่จาทาตั้งใจว่าจะนอนถึงเที่ยงวัน แต่ใครจะรู้ว่าพอถึงเวลาเก้าโมงเช้า กระดิ่งของอพาร์ทเม้นท์จะดังขึ้น โม่จาทาบ่นอุบขณะเดินไปเปิดประตู ใครกันวะ? รปภ? เพื่อนบ้าน? เขาเพิ่งย้ายมาที่นี่ ไม่มีใครรู้ที่อยู่เขา
พอประตูเปิด คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือ —
KO?
เขายังไม่ตื่นใช่ไหม?
“KO?” โม่จาทาพูดอย่างตกใจ “ทำไมนายอยู่ที่นี่?”
ใบหน้าของ KO ยังคงไร้ความรู้สึก เขายกมือขวาซึ่งถือถุงพลาสติกใบโตสองใบ: “เพื่อเข้าทางประตูหลัง”
“หา?” โม่จาทามองอย่างงุนงงไปที่หางปลาที่โผล่พ้นถุง KO เดินผ่านหน้าเขาไป ตรงไปที่ครัวและเริ่มสำรวจไปรอบๆก่อนจะหันกลับมา
“ครัวนายไม่มีอะไรเลย”
“คุณพี่ครับ ผมเพิ่งย้ายมาได้ 2-3 วันเอง”
KO ไม่พูดไม่จา เขา
