ผ่อนคลายขึ้นและพูดว่า: “เว่ยเว่ย เธอกำลังอายอยู่เหรอ”เว่ยเว่ย: “… …”นทีแห่งความฝัน
P a g e | 298“สวนเป่ากุ้ย อาคาร 17 เลขที่ A1601 ตอนคุณมาช่วยซื้อผงซักฟอกให้ฉันหนึ่งขวด”ทั้งหมดนั่นพูดในลมหายใจเดียว เว่ยเว่ยรีบวางสายครึ่งชั่วโมงต่อมา กระดิ่งก็ดังขึ้น เว่ยเว่ยวิ่งไปเปิดประตูและไม่เปิดโอกาสให้คนที่ประตูมีโอกาสพูด เธอเขย่งตัววางหมวกกระดาษบนศีรษะเขาและดันตัวเขาไปที่ครัว และเอาแปรงใส่มือเขา“คุณทำความสะอาดครัว ถ้าไม่เสร็จไม่ต้องออกมา”แล้วเธอก็วิ่งไปที่ห้องนอนเพื่อเช็ดกระจกเซียวไหนยืนถือแปรงและมองไปรอบๆครัว เขาโยกหัวและยิ้ม ก่อนจะเริ่มทำความสะอาดดูเหมือนเขาจะต้อนเธอจนมุม เขาควรกล่อมเธอออกมาดีไหม หรือรุกอีกหน่อย อาการของเธอเหมือนโกรธจนถึงขั้นหันกลับมาสู้ น่าตลกดีสมองของบางคนที่มีค่ามากกว่าทอง เริ่มใช้มันคิดเรื่องไร้สาระกินเวลาถึงห้าโมงเย็นกว่าที่อพาร์ทเม้นท์ทั้งห้องจะสะอาดพอที่คนจะอาศัยอยู่ได้ เว่ยเว่ยมองลำแสงที่ส่องเขามาในห้องอย่างพอใจและสมใจในเวลาเดียวกัน เซียวไหนก็นำขยะจากห้องพักของแขกไปทิ้ง หลังจากที่เขาจัดการครัวเสร็จแล้วก่อนหน้านั้นสักครู่ เขาถูกเว่ยเว่ยสั่งให้ทำความสะอาดห้องพักของแขก เมื่อต้องทำความสะอาดถึงสองห้อง แม้แต่คนที่สง่างามอย่างเซียวไหนยังเปื้อนฝุ่นสองสามแห่งบนใบหน้า หมวกกระดาษที่เว่ยเว่ยพับเอียงไปข้างหนึ่ง แม้จะดูเป็นเรื่องยาก แต่เขาก็ยังสามารถดูดีอยู่Dream of JiangHu (梦游江
