ออกมา มันไม่ได้ดูเหมือนการมอง แต่เหมือนกำลังเชิญชวนเซียวไหนอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงมาและจูบเธอเบาๆจู่ๆเว่ยเว่ยก็รู้สึกเหมือนฟ้าผ่าลงมาอีกครั้ง นี่มันกลางถนน มีใครเห็นไหม?เมื่อคิดว่าอาจมีคนเห็น เว่ยเว่ยก็เกิดความรู้สึกว่าทุกคนกำลังมองพวกเธออยู่พระเจ้า เว่ยเว่ยร้องในใจและดึงเซียวไหนออกวิ่งตั้งแต่เล็กจนโต เซียวไหนไม่เคยถูกใครดึงให้ออกวิ่งอย่างทุลักทุเลแบบนี้เขาไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี“เว่ยเว่ย”“เร็วเข้า ฉันอายจะแย่แล้ว”หลังจากวิ่งจนกระทั่งเว่ยเว่ยวิ่งต่อไม่ไหวอีก แต่เธอก็ไม่ยอมปล่อยมือเซียวไหนและยังดึงเขาเหมือนแม่วัวหมดแรง เมื่อพวกเขาถึงสนามหญ้าที่ไม่โดนฝนเว่ยเว่ยก็ปล่อยมือเขาและทิ้งตัวลงบนสนาม ไม่ขยับเขยื้อนเซียวไหนเดินมาข้างๆเธอและนั่งลงเป็นเวลาครู่ใหญ่ที่ทั้งสองไม่พูดอะไรกันหลังพายุ สายลมก็หอบเอากลิ่นดอกไม้มา อากาศสดชื่นจนพอจะมอมเมาคน หรือบางที มันอาจจะเป็นเพราะคนข้างๆเธอ เว่ยเว่ยนั่งอยู่ข้างเขาและพบว่ามีแรงกระตุ้นบางอย่างให้เธอขยับตัวเข้าใกล้เขา เธอรีบเสมองหญ้าอีกด้านหนึ่งสักพัก เธอถามเขาว่า: “ทำไมไม่ถามฉันว่าทำไมก็กลับมากระทันหัน”Dream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 301จำเป็นต้องถามด้วยเหรอ เซียวไหนใช้สายตาแสดงความสงสัยคุณไม่จำเป็นต้องอวดรู้ ถามมา! เว่ยเว่ยใช้สายตาบังคับเขาเซียวไหนถามอย่างเรียบๆว่า: “โอเค เว่ยเว่ย ทำไมเธอถึงกลับมาอย่างกระทันหัน”เว่ยเว่ยตอบด้วยท่าทางพอใจ: “ฉันก
