ขนาดนี้ เสียไปกี่ตังก์”“… …” เธอจะรู้ได้อย่างไรดีที่เอ้อร์ซีและพวกไม่สนใจคำตอบ พวกเธอมัวแต่แย่งขนมกัน เสี่ยวหลิงร้อง: “ว้า ทำไมเธอถึงซื้อมันฝรั่งยี่ห้อนี้ มันไม่อร่อยเท่าเลย์”เอ้อร์ซี: “นี่ก็เลย์ แต่รสนี้ไม่อร่อยเท่าไหร่”เว่ยเว่ยมองอย่างเงียบๆ ต้าเซินเลือกของถุงนี้ในสามนาที พวกเธอยังหวังว่าเขาจะมีเวลาเลือกรส?”ซือซือ: “เว่ยเว่ยการสัมภาษณ์เป็นไปด้วยดีใช่ไหม เธอถึงฉลองด้วยการซื้อขนมพวกนี้”“… … ทำนองนั้น”น่าอายจริง เว่ยเว่ยเสหยิบมันฝรั่งเอ้อร์ซีกินขนม เพราะเธอเป็นคนรักเพื่อน จึงถามต่อด้วยความห่วงใย:“การสัมภาษณ์เป็นอย่างไรบ้าง เธอผ่านใช่ไหม?”เว่ยเว่ยเงียบและเหลือบมองเพดาน จะตอบอย่างไรดี? “อืม ตอนแรกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่จบแบบเซอร์ไพร้ท์เกินคาด”“ไม่สำคัญว่ามันจะเกินคาด แค่ผ่านก็พอ” เอ้อร์ซีหมดความสนใจ และเริ่มเปลี่ยนเป็นซุบซิบ “เรื่องสำคัญที่สุดคือ วันนี้เซียวไหนก็มาด้วย”Dream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 163เว่ยเว่ยก้มหน้าก้มตากินมันฝรั่งต่อไป ฉันรู้ว่าเขามา เขาคือคนซื้อขนมที่พวกเธอกินอยู่ไงซือซือพูด: “อ๊ะ วันนี้เป็นแม็ทระหว่างคณะเรากับคณะวิศวะ เม่งอี่รานอยู่คณะดุริยางคศิลป์นี่ เธอมาทำอะไรที่นี่?”เอ้อร์ซีพูด: “ซือซือ เธอพูดแบบนี้ไม่ถูกนะ หนุ่มหล่อคือสมบัติสาธารณะเธอไม่ควรแบ่งแยกคณะ”พวกเธอพูดคุยกันไปเรื่อยๆ แต่เว่ยเว่ยไม่ได้ฟัง สายตาของเธอจดจ่ออยู่ที่ทางเดิน ทำไมเซียวไหนยังไม่มานะ ขณะกำลัง
