ิเวณที่พักของเจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัยซึ่งมีร้านเก่าแก่พอนั่งลง เจ้าของร้านเดินยิ้มกว้างและวางซุปปลาชามใหญ่หนึ่งชามลงบนโต๊ะของพวกเธอ ไหนเหอแสดงท่าทางบางอย่าง แล้วเธอก็เดินยิ้มจากไปเว่ยเว่ยมองชามตรงหน้า เธอเห็นหัวปลายักษ์นอนอยู่ในชามนทีแห่งความฝัน
P a g e | 150เซียวไหนหยิบช้อนด้วยท่าทางสง่างาม “ป้าเจ้าของร้านพูดไม่ได้ แต่ฝีมือทำอาหารยอดเยี่ยม พ่อแม่ของฉันทำอาหารไม่เก่ง ตั้งแต่เล็ก ถ้าไม่กินที่โรงอาหารฉันก็จะมาที่นี่”โอ้ว วัยเด็กของต้าเซิน ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เว่ยเว่ยหายจากอาการช็อค เซียวไหนมองตาที่เป็นประกายของเธอแล้วแอบยิ้มในใจ: “เธออยากสั่งอาหารอื่นอีกไหม”เว่ยเว่ยสั่นหัว ชามตรงหน้าใหญ่จนเธอไม่แน่ใจว่าจะกินหมดไหม เว่ยเว่ยได้กลิ่นสมุนไพร จึงถามว่า: “นี่เป็นน ้าแกงบำรุงร่างกาย?”“อืม” ไหนเหอตอบอย่างไร้อารมณ์ว่า: “หลังจากอุบัติเหตุ พ่อฉันสั่งให้กินซุปหัวปลาต้มกับสมุนไพรเชียนชวงและเทียนหม่าเป็นเวลาครึ่งเดือนเพื่อบำรุงสมองของฉัน”“… …”ทำไมเธอถึงอยากหัวเราะ เพราะสีหน้าของต้าเซินหรือเพราะ … …เว่ยเว่ยพบว่าตัวเองไม่ใช่คนดีนัก >o< เธอพยายามสะกดตัวเอง เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง: “อาจารย์เซียว? ฉันเคยเรียนกับท่าน”เซียวไหนเงยหน้ามองเธอพยายามเก็บความรู้สึก เขาถาม: “เธอแอบหลับหรือเปล่า?”“… …”เว่ยเว่ยอึ้ง ต้าเซิน แม้วิชาของอาจารย์เซียวจะ เอ่อ ไม่ค่อยสนุก แต่เขาเป็นพ่อของพี่นะ ถามกันตรงๆแบบนี้เลยเหรอDre
