ิมพ์ว่า: “โทรศัพท์ของฉันถูกขโมยและยังไม่ได้ซื้อเครื่องใหม่ >o< “เพื่อแสดงความจริงใจ เว่ยเว่ยจึงเป็นฝ่ายถามว่า: “พวกเราจะเจอกันที่ไหน ฉันเรียนที่มหาวิทยาลัย A ถนนริงโรดที่ 4 คุณคงอยู่เมือง B เหมือนกัน”“ใช่ ฉันอยู่ที่นี่” ไหนเหอตอบ “ฉันจะไปรับเธอที่มหาวิทยาลัย A เธอเสร็จธุระตอนกี่โมง”นทีแห่งความฝัน
P a g e | 140เว่ยเว่ยอึ้งไปกับคำว่า”ไปรับเธอ” สมองของเธอเบลอไปหมดได้แต่บอกไปว่า: “พรุ่งนี้ฉันมีสอบ น่าจะเสร็จประมาณห้าโมงครึ่ง”“หกโมง ฉันจะรอเธออยู่ที่ประตูทิศตะวันออกของมหาวิทยาลัย”“ห้าโมงครึ่ง” ไม่งั้นเธอต้องรอเขาครึ่งชั่วโมง ไหนเหอดูจะคุ้นเคยกับที่นี่เธอใจลอย เว่ยเว่ยพิมพ์ตอบไปโดยไม่คิด เธอคงดูกระตือรือร้นเกินงาม *งื้ออออ*ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกอาย เธอยืนยันเวลานัดแล้วทิ้งข้อความไว้ว่า“พรุ่งนี้พอฉันเสร็จธุระ ฉันจะโทรหาคุณ ฉันมีอะไรต้องทำ ไปก่อนล่ะ” แล้วรีบหนี เธอนั่งมองจอก่อนจะหันไปมองตู้เสื้อผ้า… …“ชุดที่แสนบริสุทธิ์และไร้เดียงสา ไปลองซะ”เป๋ยเว่ยเว่ยยังคงจมอยู่ในความคิด เสี่ยวหลิงหมดความอดทน เธอวางเสื้อผ้าบนมือของเว่ยเว่ย เธอตั้งใจทำหน้าที่ แต่เว่ยเว่ยกลับจู้จี้ ฮึ่มเว่ยเว่ยได้สติ เธอรับเสื้อและกลับเข้าห้องลอง ไม่นานก็กลับออกมาเสี่ยวหลิงพยักหน้าครั้งนี้ไม่ใช่กระโปรงชุด แต่เป็นเสื้อเชิ้ตตัวสั้นเข้าเอวแขนสามส่วน คู่กับกระโปรงสีฟ้าพิมพ์ลายดอกไม้ รูปแบบและการตัดเย็บของมันแสนจะธรรมดา แต่พอเว่ยเ
