ร่างเล็กๆ ทั้งสามที่นอนเรียงรายกันอยู่บนเบาะกำมือตะกุยบนอากาศอย่างไร้ทิศทางถัดไปเป็นร่างของหลิวเอ๋อร์พระธิดาองค์โตที่ขอมานอนเฝ้าพระอนุชาฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรพระโอรสใบหน้าจิ้มลิ้มริมฝีปากเป็นสีผลอิงเถาระเรื่อที่นอนเรียงรายกันด้วยความอิ่มเอมพระทัย นับตั้งแต่มังกรน้อยทั้งสามถูกหงซือซือเบ่งออกมา ไม่มีคืนใดที่พระองค์มิได้นอนเฝ้าพวกเขาองค์หญิงหมิงซีหลิวเองก็พลอยเห่อจนขอมานอนที่ตำหนักเป่าฉีอยู่บ่อยๆ ทำให้ฮ่องเต้ต้องทรงเปลี่ยนแปลงบางสิ่งให้เหมาะสม หงซือซือหันมามองสามีที่นอนตะแคงข้างอยู่ที่ฟากหนึ่งของเตียงขนาดยาวและกว้างที่ถูกสั่งทำขึ้นใหม่เพื่อหกคนพ่อแม่ลูกจะได้นอนด้วยกัน“เจ้าจะไปที่ใด?” ฮ่องเต้ทรงเลิกพระขนงข้างหนึ่งเอียงพระพักตร์มาทางผู้เป็นยอดดวงใจที่ทำท่าเหมือนจะออกไปจากห้องบรรทม“ข้าจะไปถ่ายเบาเจ้าค่ะ พี่สามเฝ้าลูกๆ ให้ดีเถอะ”ท่าทางละล้าละลังของหมิงเฟยหลงทำให้นางอดจะขำมิได้“ท่านไม่ต้องห่วงข้ามากเช่นนั้นดอกเจ้าค่ะ”“ข้าอยากอุ้มเจ้าไปห้องส้วมเองเสียด้วยซ ้า”ใบหน้าของนางแดงระเรื่อเมื่อสบตามีเลศนัยคู่นั้นในยามจวนจะคลอดและหลังคลอดสองเดือนกว่า สองสามีภรรยาแทบจะมิได้มีเวลาพร ่าพรอดรักกันเหมือนอย่างที่เคย นางเห็นสายตาของเขาจึงได้รู้ว่าตนเองเอาใจใส่ลูกๆ ทั้งสามมากจนละเลยผู้เป็นบิดาของเจ้ามังกรน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของนางเปลี่ยนสี หมิงเฟยหลงทรงแย้มพระสรวล“ข้าคงต้องปรับปรุงห้องด้านข้างเสียใหม่เผื่อวันใ
