นัก?” หมิงเฟยหลงทรงถามองครักษ์คู่พระทัย“กระหม่อมมีเรื่องเร่งร้อนต้องการกราบทูลพะยะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงสบสายพระเนตรเข้ากับองครักษ์หู่ เมื่อรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดของอีกฝ่ายก็ทรงลุกขึ้นยืน“ไปคุยกันทางโน้น” ฮ่องเต้เสด็จนำหน้าไปยังมุมสวนอีกฟากหนึ่งที่ไม่มีคนยืนอยู่ ทรงลดเสียงลงพอได้ยินกันสองคน “เจ้ามีสิ่งใดจะบอกข้า?”หู่ซิ่นสือพยักหน้าก่อนจะกราบทูลสิ่งที่ได้รู้มาให้ฮ่องเต้ได้ทรงทราบ ดวงตาของหมิงเฟยหลงวาวโรจน์“อยู่ใกล้แค่นี้แต่ข้ากลับไม่ระแคะระคายเลยสักนิด”“ฝ่าบาท กระหม่อมกับจูจิ้นติ้งจะสืบให้ชัดเจนในเร็ววันพะยะค่ะ”“ดี เร่งมือหน่อยก็แล้วกัน อยู่ใกล้แค่นี้ไม่รู้ว่าคิดจะลงมืออีกเมื่อใด?”ด้วยเกรงว่าจะเป็นที่ผิดสังเกตฮ่องเต้จึงไม่ตรัสสิ่งใดมาก หลังจากรับทราบตัวผู้ต้องสงสัยแล้วก็เสด็จกลับมาประทับในศาลา องค์หญิงหมิงซีหลิวเดินออกไปทรงว่าวกับขันทีก่วนที่ลานด้านหน้าแล้ว“แดดแรงแล้วล่ะ ฮองเฮาเสด็จเข้าด้านในตำหนักกันเถอะ”หงซือซือที่กำลังคิดจะบอกพระสวามีเรื่องอู๋กงกงคือนักแปลงโฉมรีบพยักพระพักตร์รับ “ไปกันเพคะหม่อมฉันก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะ”หมิงเฟยหลงทรงตกพระทัยรีบเข้าไปประคองนางแล้วอุ้มขึ้นสาวพระบาทตรงไปยังตำหนักในทันที นางกำนัลแทบจะวิ่งตามไม่ทัน ขันทีที่เฝ้าตำหนักรีบเปิดประตูให้พระองค์นำฮองเฮาเข้าไปยังห้องบรรทม ในตอนที่จะวางร่างนางลงบนฟูกหงซือซือก็ถือโอกาสกระซิบ“พี่สาม บอกพวกเขาออกไปให้หมดข้ามีเรื่องสำคัญ
