ก่วนหย่งฟูขันทีผู้ช่วยของอู๋กงกงลอบเดินตามไปจนถึงหน้าเรือนพักของอู๋กงกง ในฐานะขันทีผู้ใหญ่จึงมีเรือนที่อยู่อาศัยเพียงลำพังไม่ต่างจากพระสนมระดับล่าง ทว่าภายในเรือนของอู๋กงกงมีสิ่งประดับประดาเลอค่ามากมายที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ รวมถึงเหล่าขุนนางเอามาเป็นของฝากติดไม้ติดมือยามเข้ามาในวังหลวง การติดต่อวางฎีกาหากอยากจะให้ปรากฏต่อหน้าพระพักตร์ได้เร็วขึ้นการมีของที่ระลึกมาห้กับอู๋กงกงย่อมเป็นเรื่องขาดมิได้คนรับใช้ในเรือนนอกจากขันทีน้อยๆ หลายคนแล้วยังมีนางข้าหลวงและบ่าวทำงานหนักอีก ทว่าทุกคนเข้ามาทำความในสะอาดได้เพียงส่วนห้องโถงและรอบนอกเท่านั้น ในห้องนอนนั้นอู๋กงกงจะเป็นผู้เก็บกวาดเอง ขันทีก่วนที่แอบไปสอบถามคนรอบข้างแล้วก็ยิ่งทวีความสงสัย“พวกเจ้าทำความสะอาดแล้วก็ออกไปได้” เสียงสั่งของอู๋กงกงชายวัยกลางคืนที่ท่าทางการเดินผึ่งผายในมือขวาถือแส้หางมือที่ด้ามเป็นไม้กลมหนาขนาดพอกำได้หลวมๆ เดินเข้ามาถึงหน้าประตู บ่ายนี้ไม่มีงานอู๋กงกงจึงถือโอกาสกลับมาพักผ่อนที่ห้องตามลำพังเมื่อปิดประตูเรือนเรียบร้อย เสียงตุบเบาๆ ที่ด้านหลังก็ดังขึ้น“ให้ทำการแค่นี้เจ้าก็ยังทำไม่เรียบร้อยอีก”“คนที่เราส่งไปตายหมดขอรับ”“ข้าก็ไม่เคยให้ใครรอดชีวิตมิใช่หรือ?”“ยังมีเจ้าคนที่เคยมาขอฝึกเป็นนักฆ่าที่แคว้นเว่ยซึ่งเรายังตามตัวไม่เจออยู่นะขอรับ คนผู้นั้นเรายังสืบหาตัวไม่เจอเลยว่าเป็นผู้ใด?” ชายในชุดดำไล่เรียงไปถึงเหตุการณ์ก
