ฮองไทเฮายกมือขึ้นกุมบาดแผลที่ท้องด้านซ้ายไว้แน่น“ไม่เป็นไร รีบฆ่ามันเร็ว!” พระนางตะโกนขึ้นทหารรายรอบยืนละล้าละลังแต่กลับชี้ปลายกระบี่เข้าหาสองแม่ลูกฝูจินหรงที่ถูกประคองไปนั่งพิงอยู่เสาใหญ่ในท้องพระโรงจึงออกแรงสั่ง“ฆ่าโจวอ๋องกับฮองไทเฮาเดี๋ยวนี้!”ทหารที่ยืนล้อมเมื่อครู่พุ่งเข้าไปหาคนทั้งสองในทันที ฮ่องเต้ที่ยืนอยู่บนเวทีมองไปเห็นพระอนุชากำลังถูกรุมทำร้ายก็รีบร้องขึ้น“จงหลวนชุนช่วยโจวอ๋องด้วย!”องครักษ์จงเห็นอาการตกพระทัยของฮ่องเต้ก็มองตามไป“พะยะค่ะ!” จงหลวนชุนทะยานนำหน้าองครักษ์รักษาพระองค์ในสังกัดของตนตรงไปยังโจวอ๋องที่กวัดแกว่งกระบี่ไปรอบๆ ร่างของฮองไทเฮาที่นอนกุมบาดแผลถูกแทงอยู่บนพื้น“กระหม่อมมาช่วยแล้วพะยะค่ะ!” จงหลวนชุนมองเห็นสภาพของโจวอ๋องที่เริ่มจะเลือดออกตามบาดแผลจำนวนมาก รีบตรงเข้าไปพยุงขณะที่องครักษ์คนอื่นๆ เข้าป้องกันคมกระบี่จากทหารของฝูจินหรง“ไปรวมกับฮ่องเต้เถอะพะยะค่ะ”“เสด็จแม่ของข้าเล่า?” โจวอ๋องก้มลงมองร่างพระมารดาที่เลือดไหลออกจากช่วงท้องค่อนข้างมาก สองมือของนางที่กุมท้องไว้เต็มไปเลือด องครักษ์อีกสองนายก้มลงประคองช่วย ก่อนจะพาบุกฝ่าวงล้อมออกไปหาฮ่องเต้“โจวอ๋องเจ้ามาทางนี้” โจวเฟิงร้องเรียกน้องชายเสียงหลงเมื่อเห็นร่างของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลขณะเดียวกันองครักษ์ของโจวอ๋องที่ถูกจับกุมไปคุมขังในคุกหลวงก็สามารถแหกคุกออกมาได้กว่าสี่สิบนายแหกนายทหารที่ล้อมอยู่ตรงนั้นเข้ามาสมทบก
