อะ!”โจวอ๋องรีบยืนกันพระมารดาเมื่ออีกฝ่ายกระโจนเข้ามา พระองค์ก็ทรงต่อสู้อย่างกล้าหาญ ชีวิตที่ผ่านมาแม้จะเจ้าสำราญไปบ้างแต่ก็พอมีวรยุทธ์ไว้ป้องกันตัวกระบี่ของหัวหน้ามือปราบปาดไปที่ต้นแขนและหน้าอกของราชนิกูลหนุ่ม รอยแผลไม่ลึกนักแต่เป็นทางยาวเสียงกรีดร้องของฮองไทเฮาดังขึ้นเมื่อเห็นเลือดไหลออกมาจากร่างของพระโอรส“เสี่ยวชุ่นระวัง!”ฝูหยางกระโจนเข้าใส่หมายเอาชีวิต แต่เมื่อโจวอ๋องหลบไปได้ ฝูหยางกลับแทงเข้าที่ร่างของฮองไทเฮาหนึ่งครั้ง“โอ๊ย!” ร่างของนางทรุดฮวบลงไป โจวอ๋องหันไปชิงกระบี่จากทหารด้านหลังเอามาสู้กับฝูหยาง“เสด็จแม่! อดทนไว้พะยะค่ะ”
