ข้าไม่คิดว่าตนเองเหมาะจะเป็นฮ่องเต้ เจ้าเองก็เช่นกันฝูจินหรง คนเห็นแก่ตัว มองชีวิตคนอื่นเป็นผักปลาไม่ควรค่าแก่การปกครองผู้อื่น”“บัดซบ!” ฝูจินหรงสะบัดฝ่ามือใส่หน้าโจวอ๋องแม้น ้าหนักมือจะไม่มากนักแต่ก็แรงพอจะทำให้พระพักตร์ท่านอ๋องหันไปเล็กน้อย “เจ้ามันแค่เกิดมาในราชนิกูล ดีแต่เที่ยวเล่นมิได้รับผิดชอบงานใดเป็นจริงเป็นจัง ส่วนข้าทำงานรับใช้ราชสำนักมาหลายสิบปีจะเทียบกับเจ้าได้อย่างไร?”ฮองไทเฮาเห็นบุตรชายสุดที่รักถูกตบเช่นนั้นก็โมโหสุดขีด ถือโอกาสที่ทหารคุมตัวเผลอตรงเข้าไปปราชิดฝูจินหรง ใช้มือที่ถือมีดสั้นไว้จ้วงแทงลงไปยังหน้าอกของชายวัยกลางคนทันที“อ๊าก!” เสียงอัครมหาเสนาบดีร้องลั่น แล้วผลักร่างของนางเต็มแรงด้วยสองมือจนกระเด็นหงายหลังก้นจ ้าเบ้า “เจ้ากล้าแทงข้า!”หัวหน้ามือปราบเมืองหลวงฝูหยางเมื่อเห็นญาติผู้พี่ถูกแทงที่หน้าอกเข้าเต็มที่เช่นกันก็รีบเข้าไปประคอง“ใต้เท้าฝู ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”“ฆ่านางเดี๋ยวนี้!”ฝูหยางคว้ากระบี่ย่างสามขุมเข้าไปหาร่างของฮองไทเฮาที่กึ่งนั่งกึ่งนอนหงายอยู่บนพื้น เงื้อกระบี่ขึ้นหมายแทงเข้าที่กลางลำตัวของนาง ทว่าเท้าของโจวอ๋องกลับถีบเข้าที่สีข้างของเขาในทันทีพลั่ก! ร่างของฝูหยางกระเด็นกระดอนออกไป“เสด็จแม่!” อ๋องโจวก้มลงประคองฮองไทเฮาให้ลุกขึ้น ฝูจินหรงเลือดทะลักออกมาจากรอยแผลที่มีดสั้นปักอยู่ ฝูหยางลุกขึ้นได้ชี้กระบี่มาตรงหน้าโจวอ๋อง“พวกเจ้าสองแม่ลูกไปลงนรกเสียเถ
